AC-Unidades didácticas

Permanent URI for this collectionhttps://hdl.handle.net/10347/9756

Browse

Now showing 1 - 20 of 56

Condución de calor en réxime non estacionario: determinación de propiedades de transporte
(Universidade de Santiago de Compostela. Servizo de Publicacións e Intercambio Científico, 2013) Vázquez Vila, María José; Universidade de Santiago de Compostela. Departamento de Enxeñaría Química
A unidade didáctica Condución de calor en réxime non estacionario: determinación de propiedades de transporte está incluída na materia Experimentación en Química Industrial 1 que se imparte no primeiro semestre do terceiro curso do grao en Enxeñaría de Procesos Químicos Industriais, é de carácter obrigatorio e pertence ao bloque de tecnoloxía específica en Química Industrial. É unha materia, de carácter totalmente práctico, polo tanto o seu desenvolvemento farase integramente no laboratorio. A materia divídese en 48 horas de prácticas de laboratorio e 3 horas de titorías en grupo, actividades todas elas de carácter presencial obrigatorio. O profesor ten ao seu cargo ata 25 estudantes que estarán no laboratorio realizando prácticas durante 16 días en sesións de 3 horas. A presente unidade didáctica terá unha duración aproximada de 9 horas. Así nesta materia preténdese poñer en práctica os coñecementos teóricos adquiridos noutras materias estudadas durante o primeiro e segundo curso da titulación, como son: Fundamentos da Enxeñaría de Procesos Químicos Industriais, Operacións Básicas, Transferencia de Materia, Transporte de Fluídos e Transmisión de Calor. Concretamente esta unidade didáctica correspóndese con algúns dos contidos traballados nas materias Operacións Básicas e Transmisión de Calor.
Creación de procesos
(Universidade de Santiago de Compostela. Servizo de Publicacións e Intercambio Científico, 2013) Rodil Rodríguez, Eva; Universidade de Santiago de Compostela. Departamento de Enxeñaría Química
Esta unidade didáctica (en adiante, UD) denominada «Creación de procesos» forma parte da materia «Procesos de Química Industrial», optativa da Orientación Enxeñaría de Procesos, que se imparte no primeiro semestre do 4º curso do Grao en Enxeñaría Química. Nesta materia trátase a descrición e análise dos procesos químicos industriais máis amplamente establecidos, tendo en conta non só as materias primas implicadas e os produtos obtidos, senón tamén a descrición detallada do propio proceso e a análise e control das súas variables fundamentais. Faise un estudo detallado de procesos de química industrial: descrición, diagrama de fluxo, unidades de operación e sistemas de control, e por último se aborda a simulación de procesos. Esta UD pertence o bloque I de Análise e deseño de procesos químicos, na UD precedente o estudantado debe acadar coñecementos sobre a avaliación do problema primitivo e a análise e selección de alternativas. Esta UD pretende dar unha idea global de cales son os pasos necesarios para a creación dun proceso químico, as técnicas dispoñibles e os coñecementos necesarios para poder implantalas. Os contidos desta unidade didáctica serán desenvolvidos nunhas 7 horas distribuídas da seguinte maneira: 4 horas de clases expositivas, contidos teóricos, 2 horas de traballo do alumnado nas clases interactivas e 1 hora de titoría en grupo para dar as primeiras indicacións necesarias para desenvolver o traballo en grupo. Esta UD ten un carácter xeral e pode ser utilizada non só no grao para o que está formulada senón para todos aqueles que desexen estudar os pasos necesarios para a creación dun proceso químico.
O focómetro de ocular
(Universidade de Santiago de Compostela. Servizo de Publicacións e Intercambio Científico, 2013) Flores Seijas, José Ramón; Universidade de Santiago de Compostela. Departamento de Física Aplicada
Esta unidade didáctica corresponde ao estudo do focómetro, instrumento utilizado para a medida das potencias das lentes oftálmicas, que resulta imprescindíbel no lugar de traballo de calquera profesional relacionado co coidado visual: oftalmólogo, optometrista, óptico, ou técnico de óptica. Este estudo consta de dúas partes, diferentes mais relacionadas. Por unha banda estúdanse as bases teóricas do instrumento, nas aulas expositivas; e por outra, nas aulas interactivas e xa no obradoiro, apréndese a utilizar o instrumento: véndose as diferentes operacións que se poden realizar con el, en función dos distintos tipos de lentes. O groso do estudo é a parte práctica, que é por outra banda a que máis utilidade ten para os futuros profesionais. Mais non seria un estudo científico sen esclarecer, mesmo brevemente, os principios teóricos nos que se basea. O estudo teórico non pode ser exhaustivo, pois os alumnos de Óptica Oftálmica I non teñen por que ter estudado previamente a Instrumentación Óptica, que no actual plano de estudo do Grao de Óptica e Optometría se cursa simultaneamente con Óptica Oftálmica I. Mais cos coñecementos que xa teñen de Óptica Xeométrica pode entender sen demasiadas dificultades o funcionamento básico, a nivel óptico, do instrumento estudado.
Optimización multivariable sen restricións
(Universidade de Santiago de Compostela. Servizo de Publicacións e Intercambio Científico, 2012) Carballa Arcos, Marta; Universidade de Santiago de Compostela. Departamento de Enxeñaría Química
Esta Unidade Didáctica (en diante UD) pertence ó bloque I da materia troncal “Simulación e Optimización de Procesos Químicos” de 5º de Enxeñaría Química. No bloque I abórdase a optimización de procesos químicos e nesta UD tratarase a optimización de procesos químicos de dúas ou máis variables (optimización multivariable) nos que non existan restricións. Aínda que na realidade a maioría dos procesos industriais están sometidos a certas restricións (de recursos limitados, de produtividade mínima, etc.), unha simplificación inicial para abordar a optimización destes procesos é eliminar estas restricións. Por outra banda, hai moi poucos procesos que estean controlados por unha única variable (presión, temperatura, caudal, etc.), e polo tanto, a optimización multivariable é o caso máis común. Nesta UD preséntanse os algoritmos matemáticos máis importantes para a optimización dunha función multivariable (función obxectivo, F.O.), incluíndo tanto aqueles métodos baseados en valores da propia F.O. (métodos directos) como os métodos que utilizan a primeira e/ou segunda derivada da F.O. ou matrices inversas (métodos indirectos). A UD está enfocada ó emprego práctico dos conceptos e métodos que servirán non só para esta materia senón tamén para a súa aplicación noutras disciplinas da titulación, e no desenvolvemento profesional do alumno como enxeñeiro químico. A duración estimada é de 7 horas (7 sesións de 1 hora), 5 horas de teoría e 2 horas de seminario.
Vectores e xeometría no espazo
(Universidade de Santiago de Compostela. Servizo de Publicacións e Intercambio Científico, 2012) Vilar Rivas, Miguel Ángel; Universidade de Santiago de Compostela. Departamento de Matemática Aplicada
Esta segunda unidade didáctica constitúe unha magnífica introdución para comprender a precisión dun argumento matemático e para iniciarse na construción de demostracións, pois combina de xeito moi satisfactorio dous dos elementos da matemática: abstracción e aplicación. A unidade anterior de Matrices e sistemas lineais tiña, entre outros obxetivos, observar unha serie de propiedades e cuestións comúns ós diferentes contidos presentados que agora, nesta unidade didáctica, pretendemos abstraer e xeneralizar. O término espazo vectorial provén do estudo dos vectores libres do espazo euclídeo. Aínda que a primeira definición aparece no século XIX cun carácter xeométrico, enseguida víuse que outros moitos conxuntos podían dotarse da estrutura de espazo vectorial. Con todo, a definición axiomática non aparece ata o século XX dada por Peano. É por esta motivación histórica que presentamos a definición axiomática de espazo vectorial, apoiándonos no modelo de espazo vectorial máis intuitivo que coñecemos: o que deriva das nocións físicas de forza e velocidade, para posteriormente introducir axiomáticamente os espazos vectoriales sobre R. Trala introdución clara e suficientemente exemplificada do concepto de subespazo vectorial, continuamos coas definicións de dependencia e independencia linear dun sistema de vectores, que caracterizará o subespazo xenerado por un conxunto de vectores.
Relacións hídricas, nutrición e transporte nas plantas
(Universidade de Santiago de Compostela. Servizo de Publicacións e Intercambio Científico, 2015) Rodríguez Gacio, María del Carmen; Universidade de Santiago de Compostela. Departamento de Fisioloxía Vexetal; Universidade de Santiago de Compostela. Escola Politécnica Superior de Enxeñaría
Esta unidade didáctica denominada «Relacións hídricas, nutrición e transporte nas plantas» forma parte da materia «Fisioloxía vexetal» que se imparte no primeiro semestre do 2º curso do Grao en «Enxeñaría Agrícola e Agroalimentaria». Esta materia trata dos distintos procesos fisiolóxicos que acontecen nas plantas. Nunha primeira parte, estúdase como a importancia da auga para os seres vivos é consecuencia das súas propiedades físicas e químicas exclusivas. Por outra parte, analízase o transporte da auga e os nutrientes na planta. A continuación, trátase dos factores endóxenos e exóxenos que regulan a fotosíntese. Posteriormente, trátase de coñecer a regulación endóxena e exóxena do desenvolvemento das plantas e como é a fisioloxía da planta en condicións de estrés. Por último, analízanse as técnicas e aplicacións utilizadas na biotecnoloxía vexetal. Na Unidade Didáctica «Relacións hídricas, nutrición e transporte nas plantas» preténdese amosar as bases do proceso de absorción, nutrición e transporte nas plantas.
Química orgánica e química macromolecular
(Universidade de Santiago de Compostela. Servizo de Publicacións e Intercambio Científico, 2014) Lazzari, Massimo; Nieto Suárez, Marina; Universidade de Santiago de Compostela. Departamento de Química Física; Universidade de Santiago de Compostela. Facultade de Química
A materia Química do Grao en Física forma parte con Bioloxía e Informática para científicos do módulo de Formación básica de contido transversal e, á par destas, ten unha duración de 6 créditos ECTS. Impártese no segundo cuadrimestre do primeiro curso da titulación, polo que os alumnos dispoñen, na mellor das hipóteses, só dos coñecementos básicos de Química adquiridos no bacharelato (sempre que cursasen a modalidade “ciencia e tecnoloxía”) o só se enfrontaron a ela na introdución a Física e a Química en terceiro, e eventualmente en cuarto, de educación superior obrigatoria. Elixiuse, polo tanto, un desenvolvemento dos contidos desde os temas máismáis sinxelos e básicos ata os máis prácticos e máis facilmente relacionables coa vida cotiá. Despois de estudar na primeira unidade algúns conceptos básicos e terminolóxicos da química e das propiedades da materia, introdúcense as reaccións químicas e o concepto de enlace químico (respectivamente nas unidades no. 2 e 3), para pasar finalmente as últimas catro unidades, que poñen as bases dos alicerces de la química como son o equilibrio químico, a electroquímica e a química orgánica e macromolecular. Esta unidade didáctica dedicada á introdución dos compostos orgánicos e dos polímeros está deseñada para ser desenvolvida en 7 sesións presenciais de 55 minutos cada unha. Delas, 4 sesións dedicaranse a clases expositivas, nas que se explican os contidos, 2 sesións utilizaranse para resolver exercicios e problemas e 1 sesión de titorías para aclarar cuestións puntuais. O alumno deberá dedicar unhas 12 horas adicionais de traballo persoal, fundamentalmente para a realización de exercicios e problemas adicionais
Conceptual introduction to quantum mechanics: some keys ideas
(2016) Adeva Andany, Bernardo
[EN]The course work presented here is a mathematically precise introduction to the conceptual body, and calculation tools, of Quantum Mechanics, as a basis for the study of Quantum Physics. It is addressed to those that, having a mathematical background in differential and integral calculus, and being familiar with Classical Mechanics and waves, would like to have an insight into the foundations of Quantum Mechanics, and acquire in a short period of time the power of calculation to resolve physical problems in this field. In particular, to students following a course of Quantum Physics in a graduate program, either in Science or Engineering. Feynman's propagation is used as an axiomatic basis for Quantum Mechanics, completed with the generally admitted ideas about the measurement problem. A simple notion is provided of the immersion that Quantum Mechanics undergoes in Quantum Field Theory, illustrated with the emission of quanta. This course has been conducted at the University of Santiago de Compostela in recent years, as part of the graduate program in Physics. It is continued with a second part containing the analytic resolution of a number of normalized cases of the Schrödinger equation, within the subject of Quantum Physics I.
Introducción conceptual a la mecánica cuántica : algunas ideas clave
(2016) Adeva Andany, Bernardo
[ES]El material didáctico que se presenta aquí es una introducción, matemáticamente precisa, al cuerpo conceptual y herramientas de cálculo de la Mecánica Cuántica, como base para el estudio de la Física Cuántica. Está dirigido a personas que, teniendo una base matemática en el cálculo diferencial e integral, y estando familiarizados con la Mecánica Clásica y las ondas, deseen conocer de cerca los fundamentos de la Mecánica Cuántica, y adquirir en poco tiempo capacidad operativa para la resolución de problemas físicos en esta disciplina. En particular, a alumnos que cursen una asignatura de Física Cuántica, en cualquier programa universitario, ya sea en Ciencias o Ingeniería. Se utiliza la propagación de Feynman como base axiomática de la Mecánica Cuántica, completada con las ideas generalmente admitidas sobre el problema de la medida. Se proporciona una idea simple de la inmersión que sufre dicha Mecánica Cuántica en la Teoría Cuántica de Campos, ilustrado con la emisión de cuanta. Este curso se ha llevado a cabo durante los últimos años en la Universidad de Santiago de Compostela, dentro del programa de grado en Física, y se continúa con la resolución analítica de una serie de casos normalizados de la ecuación de Schrödinger, como parte de la asignatura de Física Cuántica I.
O Proceso analítico
(Universidade de Santiago de Compostela. Servizo de Publicacións e Intercambio Científico, 2013) Yebra Biurrun, María del Carmen; Universidade de Santiago de Compostela. Departamento de Química Analítica, Nutrición e Bromatoloxía; Universidade de Santiago de Compostela. Facultade de Química
Esta unidade didáctica enfócase de maneira que permita proporcionar unha visión global da Química Analítica e a súa terminoloxía básica, mostrando a importancia da Química Analítica para a resolución de problemas de diversos ámbitos. Este enfoque faise sobre o esquema do proceso analítico como medio de resolución dunha determinada problemática analítica real. Deste xeito, partindo dun esquema sinxelo, explícase o obxectivo e as distintas etapas do proceso analítico: definición do problema a resolver, selección do método máis adecuado e as operacións derivadas desta selección, toma e tratamento da mostra, medida do (ou dos) analito(s), tratamento e interpretación dos resultados experimentais obtidos, e finalízase a súa explicación coa toma de decisións. Durante a formulación e desenvolvemento do tema déixase claro que a simple determinación da composición dunha mostra non é o obxectivo principal da Química Analítica, senón que o obxectivo desta disciplina é a obtención de información útil de calidade para resolver o problema exposto que foi o que propiciou o inicio do proceso analítico. Ademais, neste tema resáltase que o método seleccionado para realizar unha determinación analítica debe depender do tipo de información que se necesita obter, e que non sempre compensa elixir a metodoloxía máis complicada ou a máis custosa.
Disolucións
(Universidade de Santiago de Compostela. Servizo de Publicacións e Intercambio Científico, 2013) Peña Crecente, Rosa María; Barciela García, Julia; Universidade de Santiago de Compostela. Departamento de Química Analítica, Nutrición e Bromatoloxía; Universidade de Santiago de Compostela. Facultade de Ciencias
A materia Química II proporcionará ao estudante do Grao de Nutrición Humana e Dietética os principios xerais das reaccións químicas e do equilibrio químico, así como mecanismos, tipos de reaccións e as súas aplicacións prácticas á análise volumétrico, especialmente desde a perspectiva dos equilibrios en disolución que constitúen a base doutras metodoloxías de análise posteriores. A nivel xeral, é importante comprender o concepto de disolución xa que estamos cotianmente en contacto con disolucións: o leite, o vinagre, o aire, a auga do mar, etc; ter un modelo que nolas explique, permitiranos comprender o noso contorno, e predicir o seus comportamentos. Por outra banda, a nivel de titulación, debemos ter en conta que practicamente tódolos procesos biolóxicos teñen lugar en medio acuoso, polo que o estudo deste ítem será necesario para ter uns coñecementos básicos que lle permitirán unha maior compresión e asimilación doutras materias que forman parte do seu plan de estudos: Bioquímica, Bromatoloxía, Bioloxía, etc. Nesta unidade estudaranse as disolucións desde o punto de vista dun sistema material, facendo fincapé, para a súa identificación, en que son unha mestura homoxénea, cunhas propiedades particulares, e que se caracterizarán pola súa concentración. Ao formularse a interpretación das disolucións debemos centrarnos en explicar por que se producen e como se poden interpretar, buscando modelos e teorías que nos permitan ir máis alá do coñecemento de fenómenos perceptibles do proceso e nos xustifiquen o seu comportamento, polo que teremos que ter en conta cos sistemas materiais están constituídos por partículas, e que se producen interaccións entre estas partículas. Farase especial fincapé a como expresar a concentración das disolucións pois a experiencia indica que aínda que e un concepto traballado previamente, os alumnos chegan sen saber aplicalo correctamente, o que repercute na compresión e desenvolvemento posterior da materia.
Algúns conceptos básicos de radiometría e fotometría
(Universidade de Santiago de Compostela. Servizo de Publicacións e Intercambio Científico, 2013) Flores Seijas, José Ramón; Universidade de Santiago de Compostela. Departamento de Física Aplicada; Universidade de Santiago de Compostela. Facultade de Física
Os optoelectrónicos son dispositivos de base electrónica que emiten, modulan ou detectan radiación óptica, i.e. radiación electromagnética ultravioleta, visíbel ou infravermella. A maior parte deste tipo de dispositivos están baseados en semicondutores inorgánicos, se ben é posíbel que nun futuro os semicondutores orgánicos pasen a desempeñar un papel máis importante. Nesta unidade introdúcense unha serie de conceptos relacionados coa radiación electromagnética, imprescindíbeis para o estudo dos dispositivos optoelectrónicos, e que ou ben non foron estudados noutras materias da carreira de física, ou ben o foron desde unha perspectiva moi afastada da necesaria para o estudo destes dispositivos.
Tratamento dos datos analíticos
(Universidade de Santiago de Compostela. Servizo de Publicacións e Intercambio Científico, 2008) Yebra Biurrun, María del Carmen; Universidade de Santiago de Compostela. Departamento de Química Analítica, Nutrición e Bromatoloxía; Universidade de Santiago de Compostela. Facultade de Química
Esta unidade didáctica é a primeira toma de contacto do alumnado co estudo do tratamento dos datos analíticos e a comprobación da súa calidade. Este estudo poderase completar máis adiante dentro do programa desta materia cando se presente o resto dos parámetros de calidade dos métodos analíticos. A importancia deste tema radica en que unha vez obtidos os datos analíticos, o primeiro aspecto que se ten que considerar é a verificación da calidade dos mesmos en termos de exactitude e precisión. A presenza ineludible de erros aleatorios impón o concepto de variabilidade dos datos, e obriga ó tratamento estatístico dos resultados co fin de estimar a fiabilidade e a robustez do método analítico. Ademais, a análise non se pode considerar finalizada ata que os datos obtidos non sexan procesados e expresados de maneira que poidan extraer toda a información que se require para a resolución do problema analítico. Como a unidade didáctica anterior está dedicada a proporcionar unha visión global da Química Analítica centrada sobre o esquema do proceso analítico,a orde lóxica das seguintes unidades didácticas debería basearse na disposición cronolóxica das súas distintas etapas. Porén, esta unidade, que en realidade debería ser impartida ao final do programa, por ser o tratamento de datos unha das últimas etapas do proceso analítico, sitúase ao principio. A ruptura desta orde lóxica débese a un criterio práctico compartido pola xeneralidade dos docentes que imparten esta materia na nosa universidade e noutras, tanto españolas coma estranxeiras. Por exemplo, non é doado explicar a varianza asociada ó proceso de mostraxe (unidade didáctica III) se previamente non se introduce o concepto de erro, os tipos de erros e os parámetros estatísticos que se poden utilizar para avalialos. Do mesmo xeito, cando se define límite de detección e de cuantificación dun método analítico (unidade didáctica IV) será necesario explicar previamente os erros asociados á incerteza dunha determinación analítica.
Histoloxía Vexetal
(Universidade de Santiago de Compostela. Servizo de Publicacións e Intercambio Científico, 2010) Vázquez Ruiz de Ocenda, Rosa Ana
A Histoloxía Vexetal é o estudo dos tecidos que compoñen as plantas, a súa disposición e a súa función dentro delas. Constitúe o elo básico da organización das plantas superiores. A célula vexetal primitiva, marcada pola presenza dunha parede externa que a distingue da célula animal, vai sufrindo modificacións ó longo do proceso evolutivo ata alcanzar un elevado grado de especialización. O máis alto é a especialización no proceso de condución que, a semellanza dos animais, levou á vascularización da planta. O nome Plantas Vasculares recolle este concepto. Algunhas destas plantas evolucionaron ademais desenvolvendo unhas estruturas reprodutoras características: as sementes. Orixe e fin do ciclo vital do grupo de plantas chamadas por este motivo Espermatófitas. Na Unidade Didáctica Histoloxía Vexetal imos coñecer as bases da estrutura das plantas con semente.
Vectores e xeometría no espazo
(Universidade de Santiago de Compostela. Servizo de Publicacións e Intercambio Científico, 2013) Vilar Rivas, Miguel Ángel; Universidade de Santiago de Compostela. Departamento de Matemática Aplicada; Universidade de Santiago de Compostela. Escola Politécnica Superior
Esta segunda unidade didáctica constitúe unha magnífica introdución para comprender a precisión dun argumento matemático e para iniciarse na construción de demostracións, pois combina de xeito moi satisfactorio dous dos elementos da matemática: abstracción e aplicación. O término espazo vectorial provén do estudo dos vectores libres do espazo euclídeo. Aínda que a primeira definición aparece no século XIX cun carácter xeométrico, enseguida víuse que outros moitos conxuntos podían dotarse da estrutura de espazo vectorial. Con todo, a definición axiomática non aparece ata o século XX dada por Peano. É por esta motivación histórica que presentamos a definición axiomática de espazo vectorial, apoiándonos no modelo de espazo vectorial máis intuitivo que coñecemos: o que deriva das nocións físicas de forza e velocidade, para posteriormente introducir axiomáticamente os espazos vectoriales sobre R. Trala introdución clara e suficientemente exemplificada do concepto de subespazo vectorial, continuamos coas definicións de dependencia e independencia linear dun sistema de vectores, que caracterizará o subespazo xenerado por un conxunto de vectores. Posteriormente presentamos os espazos vectoriales de tipo finito como aqueles que posúen un conxunto finito de xeneradores. A partir desta idea, xunto coa de independenza linear, aparece o concepto de base, cuxa existencia está garantida neste marco. Introdúcense as coordenadas dun vector respecto dunha base asociándolle, de xeito único, unha n-upla de elementos de R; para chegar, á definición de dimensión dun espazo vectorial de tipo finito. A partires de aquí, pretendemos centrarnos nos espazos vectoriais R2 e R3 coas operacións habituais, pero poñendo de manifesto sempre a xeneralidade dos conceptos presentados. Así comezamos polo concepto abstracto de produto escalar que da lugar ó de espazo vectorial euclídeo enorma dun vector. Das propiedades da definición abstracta de norma xustificamos a idea de ángulo. Por último, en R3, presentamos o concepto de produto vectorial, para rematar a unidade co recordatorio dos diferentes tipos de ecuacións de rectas en R2 e rectas e planos en R3.
A transformada de Laplace
(Universidade de Santiago de Compostela. Servizo de Publicacións e Intercambio Científico, 2013) Vázquez Méndez, Miguel Ernesto; Universidade de Santiago de Compostela. Departamento de Matemática Aplicada; Universidade de Santiago de Compostela. Escola Politécnica Superior
A transformada de Laplace é un método de gran eficiencia á hora de resolver un certo tipo de ecuacións diferenciais e integrais. Ademais do interese que pode ter desde o punto de vista puramente matemático, constitúe unha ferramenta básica na enxeñaría de control moderna e resulta especialmente útil á hora de resolver determinados problemas de valor inicial con termos non homoxéneos de natureza descontinua ou impulsiva. Este tipo de problemas aparece con relativa frecuencia en enxeñaría, especialmente cando se estudan sistemas mecánicos ou eléctricos. Esta unidade didáctica está deseñada para que, en aproximadamente 10 horas de docencia presencial, o alumnado do Grao en Enxeñaría Civil se introduza no manexo desta ferramenta matemática. Comezaremos presentando un problema relacionado co control da pulverización de tratamentos sobre cultivos. Ese problema, ligado a un oscilador harmónico amortecido, serve de exemplo dun problema asociado a un EDO linear de orde dous que aínda non se sabe resolver, en tanto que o termo non homoxéneo non é unha función continua. Coa intención de poder resolver ese problema (e outros similares) introduciremos a transformada de Laplace,(NOTA: Neste tema preséntase a transformada de Laplace en variable real, pensando en que os alumnos aos que irá dirixida non posúen coñecementos de funcións de variable complexa). Aínda así, debemos sinalar que o emprego da teoría de variable complexa presenta notables vantaxes tanto no desenvolvemento da teoría (permite establecer unha expresión xeral para a transformada inversa), como no das súas aplicacións (noción de impedancia en circuítos eléctricos). Para ver o desenvolvemento da transformada de Laplace en variable complexa o alumno interesado pode consultar, por exemplo, o libro de LePage, 1980.) estableceremos condicións para a súa existencia, estudaremos algunhas das súas propiedades máis importantes e veremos como se pode aplicar para resolver un problema de valor inicial (PVI) asociado a unha EDO linear de orde superior. Finalmente precisaremos como modelar unha función impulso a través dunha delta de Dirac e veremos como a transforma de Laplace permite resolver ese tipo de problemas de natureza impulsiva.
Movementos en masa
(Universidade de Santiago de Compostela. Servizo de Publicacións e Intercambio Científico, 2012) Taboada Rodríguez, Teresa María; Universidade de Santiago de Compostela. Departamento de Edafoloxía e Química Agrícola; Universidade de Santiago de Compostela. Facultade de Bioloxía
O programa que se presenta está especificamente deseñado para o alumnado que cursa o Máster de Medio Ambiente e Recursos Naturais, polo que se centra naqueles aspectos da Xeoloxía Ambiental que non se estudan noutras materias da titulación; por exemplo non se estuda o solo como recursos porque os alumnos cursan distintas materias desa disciplina. Dentro do programa pódense diferenciar claramente dúas partes, na primeira estúdanse os recursos (unidades II a IV) e na segunda os riscos (unidades V a IX)xeolóxicos. A presente unidade didáctica (en diante UD) encádrase na parte do programa onde se estudan os distintos riscos xeolóxicos, é dicir, aqueles fenómenos asociados a procesos xeolóxicos naturais que teñen lugar na superficie da Terra e que representan unha ameaza para a vida humana e para as súas propiedades. Nas unidades anteriores estudáronse os riscos xeolóxicos que son resultado de forzas do interior da Terra (erupcións volcánicas e terremotos) e nesta UD comezamos a analizar os resultantes de forzas externas (na superficie da Terra ou moi preto dela). Os movementos en masa constitúen un conxunto de procesos mediante os cales os materiais terrestres móvense por acción da gravidade. A maioría destes movementos teñen lugar en zonas de ladeira; pero mesmo en zonas chairas pódense producir desprazamentos, de maneira que existen poucas áreas totalmente exentas de perigo. En primeiro lugar trataranse aqueles movementos en masa non incluídos entre os corrementos de terra e a continuación centrarémonos nos corrementos de terra. Estudaranse os procesos, as consecuencias e as medidas para a prevención e a mitigación dos danos que poidan ocasionar.
Transformación xenética de plantas
(Universidade de Santiago de Compostela. Servizo de Publicacións e Intercambio Científico, 2012) Torre Noya, Francisco Luís de la; Segura Iglesias, Antonio Luis; Universidade de Santiago de Compostela. Departamento de Fisioloxía Vexetal; Universidade de Santiago de Compostela. Facultade de Bioloxía
A presente unidade didáctica forma parte da Biotecnoloxía Vexetal, que trata da modificación dos vexetais de cara ao seu aproveitamento. É unha materia ordinaria do grao (RD 1393/2007),que necesita un alto nivel de comprensión de materias anteriores, como Bioquímica I e II e Xenética I e II de segundo curso, as Fisioloxías Vexetais I e II de terceiro curso, e moi especialmente a Bioloxía Molecular, obrigatoria do primeiro semestre de cuarto curso. Durante séculos, dende o inicio da agricultura, a humanidade fixo un gran esforzo no desenvolvemento de métodos que permitiron mellorar a calidade e a produción dos cultivos, tales como a hibridación e os cruzamentos selectivos. Se noutras áreas falamos de interese, no caso da biotecnoloxía vexetal debemos falar de necesidade, pois o sustento fundamental da alimentación sempre foi, e probablemente continúe a ser, a produción dos cultivos de plantas de interese comercial. Segundo todas as estimacións, a poboación humana medrará de forma significativa nas próximas décadas, mentres que a produción de alimentos de orixe vexetal se atopa nunha situación na que non cabe esperar achegas de novo solo ou melloras na produtividade por métodos tradicionais. Nese contexto, a transformación xenética aparece como unha ferramenta que se desenvolve para conseguir a suficiencia alimentaria da humanidade nun futuro próximo e para mellorar a produtividade económica e ambiental do sector agrícola. En contraste coa mellora xenética tradicional, que se basea no cruzamento de centos ou miles de xenes, a Biotecnoloxía Vexetal permite a transferencia dun ou duns poucos xenes desexables. Esta tecnoloxía máis precisa proporciona aos melloradores vexetais as ferramentas para obter plantas de cultivo con carácteres desexables dunha forma mais rápida e controlada. Hai, de calquera xeito, grandes retos que se deben asumir nos próximos anos, como a percepción social da transxénese, ou as dificultades e peculiaridades asociadas ás técnicas do cultivo in vitro e á enxeñaría xenética en plantas. Ademais da formación científica, esta materia permitirá ao alumnado ter unha capacidade crítica e fundamentada para valorar a presenza continua de novas asociadas á problemática da transformación xenética de cultivos empregados como alimento. De calquera xeito, a transformación xenética de plantas, entendida como o proceso que permite o estudo funcional dos xenes e a mellora molecular das plantas, presenta un notable interese para a formación de alumnos de Bioloxía e moi en particular para os futuros biotecnólogos vexetais.
Haluros de Alquilo
(Universidade de Santiago de Compostela. Servizo de Publicacións e Intercambio Científico, 2011) Seijas Vázquez, Julio Antonio; Vázquez Tato, María del Pilar; Universidade de Santiago de Compostela. Departamento de Química Orgánica; Universidade de Santiago de Compostela. Facultade de Ciencias
A planificación para un curso de química orgánica xeral no que se encadra esta unidade didáctica fíxose mediante unha ordenación segundo os distintos grupos funcionais. Isto permite subministrar os coñecementos básicos sobre a estrutura das moléculas orgánicas ao mesmo tempo que posibilita a introdución progresiva dos distintos tipos de reaccións(substitución, eliminación, adición, etc.). Esta ordenación é aconsellable, dende o punto de vista pedagóxico, para o alumnado que se inicia no estudo da química orgánica, pero non impide que se vaian introducindo ao longo do curso as relacións existentes entre funcións que dan reaccións similares. Deste xeito, evitarase un programa con contidos excesivamente enciclopédicos e de carácter demasiado descritivo. Tendo por obxecto que o estudante comprenda a química orgánica dunha maneira lóxica e entenda o seu carácter encadeado. Por iso, é necesario a compresión e o coñecemento dos temas anteriores para o seguimento dos posteriores. Finalmente, os coñecementos adquiridos aplícanse ao deseño de sínteses sinxelas de compostos orgánicos. Esta unidade didáctica encádrase no bloque II sobre a reactividade dos compostos orgánicos. Aínda que na unidade didáctica anterior se estuda a reactividade dos alcanos é realmente nesta onde se inicia o estudo dos mecanismos e da reactividade dos compostos orgánicos, xa que se estuda por primeira vez un composto orgánico que contén un grupo funcional. Introdúcense as reaccións de substitución nucleófila e de eliminación, cuxo entendemento vai ser imprescindible e, ao mesmo tempo, facilitar o estudo dos contidos posteriores. De feito, practicamente en todos os temas que seguen vaise facer referencia á similitude doutras reaccións con estas. Por outra parte, a súa comprensión vai permitir o entendemento de moitos procesos que teñen lugar na industria e mesmo nos seres vivos, xa que moitas reaccións que ocorren na natureza, así como a actividade de certos pesticidas, fármacos, axentes mutáxenos, etc. pódense explicar por medio destes mecanismos.
Estereoisomería
(Universidade de Santiago de Compostela. Servizo de Publicacións e Intercambio Científico, 2012) Seijas Vázquez, Julio Antonio; Vázquez Tato, María del Pilar; Universidade de Santiago de Compostela. Departamento de Química Orgánica; Universidade de Santiago de Compostela. Facultade de Ciencias
A planificación da materia fíxose mediante unha ordenación segundo os distintos grupos funcionais. Isto permite subministrar os coñecementos básicos sobre a estrutura das moléculas orgánicas ao mesmo tempo que posibilita a introdución progresiva dos distintos tipos de reaccións (substitución, eliminación, adición,…). Esta ordenación é aconsellable, dende o punto de vista pedagóxico, para o alumnado que se inicia no estudo da química orgánica, pero non impide que se vaian introducindo ao longo do curso as relacións existentes entre funcións que dan reaccións similares. Trátase de evitar un programa con contidos excesivamente enciclopédicos e de carácter demasiado descritivo. O obxectivo é que o estudante comprenda a química orgánica dunha maneira lóxica e consiga un bo afianzamento da súa metodoloxía. Xa que é necesario a compresión e o coñecemento dos temas anteriores para o seguimento dos posteriores. Estes coñecementos dirixiranse a súa utilidade na industria química. Esta unidade didáctica encádrase no bloque I sobre a estrutura dos compostos orgánicos, abordando os isómeros configuracionais aos que se lles soe dar o nome de estereoisómeros. Na unidade didáctica anterior xa se estudaron outro tipo de isómeros (confórmeros ou rotámeros) que, a diferenza dos que se abordan nesta, son interconvertibles por rotación de enlaces sinxelos. A comprensión dos isómeros conformacionais facilitará o estudo dos estereoisómeros, que se ben presentan o mesmo patrón de enlaces no son interconvertibles por rotación (enantiómeros e diastereoisómeros). O seu entendemento vai ser imprescindible e, ao mesmo tempo, facilitar o estudo do bloque 2. Por outra parte, vai permitir a comprensión de moitos procesos que teñen lugar nos seres vivos e a súa utilidade na industria, xa que a actividade de certos pesticidas, fármacos e axentes mutáxenos pódense explicar por medio das interaccións cos centros activos dos enzimas.

Browse

Recent Submissions