Dúas contribucións á Romanística do Príncipe Louis-Lucien Bonaparte con presenza de voces galegas

Abstract

A historiografía da lingüística galega conta xa con varios traballos dedicados a dar noticia e/ou analizar a contribución do Príncipe Louis-Lucien Bonaparte (1813-1891) ao coñecemento científico do galego e mesmo ao desenvolvemento da prosa literaria nesta lingua, como promotor da tradución do Evanxeo de San Mateo (Sánchez de Santamaría 1861). Foi Alonso Montero (1958, 1959, 1962)1 quen, por primeira vez, deu noticia e salientou o interese da contribución bonapartiana. Posteriormente, Kabatek (1992, 1993, 2005) analizou a tradución galega do Evanxeo de San Mateo e avaliaouna como contribución á creación da prosa literaria moderna, xunto coas breves suxestións sobre a codificación do galego que Bonaparte fai nas Observaciones sobre la pronunciación del dialecto gallego (Sánchez de Santamaría 1861: V-VIII), que figura como introdución á devandita tradución. Real Pérez (1999) deu a coñecer a tradución galega (probablemente a partir dunha fonte francesa) dunha colección de conversas previsiblemente destinadas a facilitar a aprendizaxe da lingua. E, por último, García Turnes (2003: 377-392), ao examinar a consideración do galego como co-dialecto do portugués por parte de José Leite de Vasconcellos (1858-1941), contrapón o concepto de codialecto do filólogo portugués co de Bonaparte (inspirador do primeiro)