Fóra de campo. Traumas históricos e persoais no cinema galego

Abstract

Os cinemas pequenos teñen tendencia a reducir a escala dos seus relatos: antepõem o cotián ao extraordinario, a anécdota á épica e o enxeño aos valores de produción. Por este motivo, moitos filmes galegos dos últimos anos utilizan o espazo que fica no fóra de campo para construír o seu discurso: pode ser un fóra de campo espacial, contiguo e momentáneo, que chame a atención do público nunha determinada dirección; ou un fóra de campo temporal, indeterminado e definitivo, que permita facer referencia a acontecementos e emocións do pasado que xa non se poden representar, sexa pola falta de rexistros ou polo seu carácter abstracto e traumático. A importancia deste espazo reflicte as limitacións materiais coas que aínda se traballa no cinema galego, mais tamén expresa o desexo de ampliar o campo do visíbel en todas as direccións, para abranguer todos aqueles espazos e tempos que, polas súas características, non caben dentro do cadro.