”The mark on the Wall”, de Virginia Woolf: análise e significación das formas narrativas

Abstract

A complexidade atribuída á escrita de Virxinia Woolf atopou no formato do relato curto un terreo óptimo para a experimentación de novas fórmulas narrativas, rachando cos presupostos asociados á novela burguesa en voga e deseñando as constantes que habían marcar algunhas das grandes obras de Woolf (como, por exemplo, To the lighthouse, The waves ou Mrs Dalloway). A riqueza dos seus textos breves reside na condensación de trazos innovadores que presentan, enmarcados nunha forma narrativa considerada menor (pois os grandes enxeños debían entregarse á escritura en formato estendido) e cun evidente pouso subversivo. Un dos relatos máis significativos de Virxinia Woolf, “The mark on the wall” (1917), ofrece ao lector actual unha serie infinda de interpretacións e de motivos ben significativos que se erixirían –nalgúns casos– en auténticos símbolos da narrativa de Woolf. O narrador subxectivado, a ausencia de referencias espazo-temporais, a progresión elíptica do argumento non son máis que as liñas principais sobre as que se artella un relato de gran complexidade.