El efecto del Tocilizumab en la Esclerosis sitémica

Research Projects

Organizational Units

Journal Issue

Abstract

Introducción: La Esclerosis Sistémica es una enfermedad autoinmune poco frecuente y de etiología desconocida que produce afectación generalizada del tejido conectivo. A pesar de no conocerse en profundidad sus mecanismos fisiopatológicos, se sabe que intervienen diferentes tipos de células generando mediadores y citocinas que a su vez favorecen la activación celular. Todo esto se traduce en la producción de daño endotelial y fibrosis que genera afectación multisistémica y progresiva. La enorme heterogeneidad de su presentación clínica complica su manejo y en la actualidad su tratamiento es únicamente de sus síntomas y complicaciones asociadas. Sin embargo, el hecho de disponer cada vez más conocimientos sobre su etiopatogenia, acompañado del avance de la terapia biológica, abre la posibilidad de desarrollar tratamientos biológicos con fines terapeúticos en la ES. Dentro de este grupo de fármacos se encuentra el Tocilizumab (TCZ), un anticuerpo monoclonal IgG1 recombinante humanizado anti receptor de interleucina-6 (IL-6). Los primeros datos de los ensayos clínicos con TCZ señalan los potenciales beneficios de su uso en estos pacientes, llevando a la FDA a su reciente aprobación para la EPID asociada a ES. Objetivo: analizar el efecto del Tocilizumab en los pacientes diagnosticados de Esclerosis Sistémica. Material y métodos: Se llevó a cabo una revisión sistemática de la literatura existente en las diferentes bases de datos disponibles (Medline, Embase, Cochrane Library y Web of Science). Con la información recogida se realizaron diferentes metaanálisis siguiendo un modelo de efectos aleatorios. Resultados: 13 de un total de 1036 artículos identificados cumplieron los criterios de inclusión y fueron analizados. Se observó una mejora no significativa del cambio de mRSS medio [SMD -0.693 (-1.481 – 0.096), p = 0.085] pero una mejoría de la afectación cutánea de un 40% practicamente significativa [OR 1.222 (0.743 – 2.010), p = 0.429]. También se reportó una menor disminución de la CVF [OR 0.445 (0.231 – 0.857), p = 0.016]. Conclusiones: El TCZ parece retrasar el deterioro funcional de la enfermedad pulmonar intersticial asociada a la ES y podría mejorar otros aspectos como la afectación cutánea
Introdución: A Esclerose Sistémica é unha enfermidade autoinmune pouco frecuente e de etioloxía descoñecida que produce unha afectación xeneralizada do tecido conectivo. A pesar de non coñecerse en profundidade os seus mecanismos fisiopatolóxicos, sábese que interveñen diferentes tipos de células xerando mediadores e citocinas que á súa vez favorecen a activación celular. Todo isto tradúcese na produción de dano endotelial e fibrose que xera afectación multisistémica e progresiva. A enorme heteroxeneidade da súa presentación clínica complica o seu manexo e na actualidade o seu tratamento é unicamente dos seus síntomas e complicacións asociadas. Sen embargo, o feito de dispor de cada vez máis coñecementos sobre a súa etiopatoxenia, acompañado do avance da terapia biolóxica, abre a posibilidade de desenvolver tratamentos biolóxicos con fins terapeúticos na ES. Dentro deste grupo de fármacos atópase o Tocilizumab (TCZ), un anticorpo monoclonal IgG1 recombinante humanizado anti receptor da interleucina-6 (IL-6). Os primeiros datos dos ensaios clínicos con TCZ sinalan os potenciais beneficios do seu uso nestes pacientes, levando á FDA á súa recente aprobación para a EPID asociada á ES. Obxectivo: Analizar o efecto do Tocilizumab nos pacientes diagnosticados de Esclerose Sistémica. Material e métodos: Levouse a cabo unha revisión sistemática da literatura existente nas diferentes bases de datos dispoñibles (Medline, Embase, Cochrane Library e Web of Science). Coa información recollida realizáronse diferentes metaanálises seguindo un modelo de efectos aleatorios. Resultados: 13 dun total de 1036 artigos identificados cumpliron os criterios de inclusión e foron analizados. Observouse unha mellora non significativa do cambio de mRSS medio [SMD -0.693 (-1.481 – 0.096), p = 0.085] pero unha melloría da afectación cutánea dun 40% practicamente significativa [OR 1.222 (0.743 – 2.010), p = 0.429]. Reportouse tamén unha menor disminución da CVF [OR 0.445 (0.231 – 0.857), p = 0.016]. Conclusións: O TCZ parece retrasar o deterioro funcional da enfermidade pulmonar intersticial asociada á ES e podería mellorar outros aspectos como a afectación cutánea
Introduction: Systemic Sclerosis is a rare autoimmune disease of unknown etiology that causes a generalized connective tissue involvement. Despite or not knowing in depth the pathophysiological mechanisms, it is known that different types of cells intervene, generating mediators and cytokines that turn in favor of cell activation. All this translates into a production of endothelial damage and fibrosis that generates multisystemic and progressive affectation. The massive heterogeneity of the clinical presentation complicates its management and currently the only treatment is for symptoms and associated complications. However, the fact of having a lot more knowledge about the etiopathogenesis, accompanied by the advancement of biological therapy, opens the possibility of developing biological treatments for therapeutic purposes in SE. Within this group of drugs there is Tocilizumab (TCZ), a humanized recombinant IgG1 monoclonal antibody of interleukin-6 (IL-6) receptor. Early data from clinical trials with TCZ leads to the potential benefits in these patients, leading the FDA for recent approval for ESDassociated to ILD. Objective: to analyze the effect of Tocilizumab in patients diagnosed with Systemic Sclerosis. Material and methods: A systemic review of the existing literature was carried out in the differente available databases ( Medline, Embase, Cochrane Library and Web of Science). With the information collected, different meta-analyzes were carried out following a random effects model. Results: 13 out of a total of 1036 identified articles met the inclusion criteria and were analyzed. A non-significant improvement was observed in the mean mRSS change [SMD - 0.693 (-1.481 – 0.096), p = 0.085] but an improvement in skin involvement of 40% practically significant [OR 1.222 (0.743 – 2.010), p = 0.429]. A minor decrease in FVC was also reported [OR 0.445 (0.231 – 0.857), p = 0.016]. Conclusions: TCZ seems to delay the functional deterioration of interstitial lung disease associated with SS and could improve other aspects such as skin involvement

Description

Traballo Fin de Grao en Medicina. Curso 2020-2021

Bibliographic citation

Relation

Has part

Has version

Is based on

Is part of

Is referenced by

Is version of

Requires

Sponsors

Rights

Atribución-NoComercial-CompartirIgual 4.0 Internacional

Collections