A urda do territorio e a trama da oralidade en Carlos Casares

Abstract

Este traballo aborda o modo en que a trama da oralidade se tece na urda do territorio na narrativa de Carlos Casares, e como o territorio é trans-formado a consecuencia do acto literario. A análise presta especial atención ás súas primeiras obras Cambio en tres e Xoguetes para un tempo prohibido. O tra-ballo inspírase nos enfoques da xeocrítica que contemplan de forma dialéctica as relacións espazo – literatura – espazo. Discútense estas relacións dinámicas entre territorio e texto literario nas obras de Casares situadas nos espazos da infancia na Limia, Xinzo ou Beiro, e Ourense, e o modo en que a sobriedade do seu estilo reflicte a austeridade deses territorios, así como a súa influencia no autor limiao Antón Riveiro Coello. Analízase o discurso sobre as relacións entre territorio e literatura nos ensaios e textos xornalísticos de Casares, tanto reflexións sobre os espazos da súa infancia na Limia, como sobre estas relacións na literatura doutros autores, nomeadamente Otero Pedrayo. Argumentamos que unha das dimensións dese territorio da infancia de Casares é o discurso oral, os recursos e fontes da tradición oral galega e familiar.This paper examines how the weft of orality is woven into the warp of territory in Carlos Casares’ fiction, and how the territory is transformed as a consequence of literary acts. The analysis focuses on his first works as Cambio en tres and Xoguetes para un tempo prohibido. The examination draws on geo-critical approaches, which view space – literature – space relationships in a dialectical way. These dynamic connections between territory and literary text, in Casares’ novels and short stories, are discussed with particular attention to fiction set in his homeland of the Limia, Xinzo or Beiro and Ourense, and to how his spare style reflects the spare landscape, which in turn influences the fiction of another author from the Limia, Antón Riveiro Coello. Casares’ dis-course about the relationships between literature and territory in his essays and journalistic pieces is also explored, both considerations about his own child-hood’s spaces and about these relationships in the literature of other authors as Otero Pedrayo. We argue that one of the dimensions of Casares’ childhood territory is oral discourse, sources and resources from Galician and from his own family’s oral tradition.