El efecto de la formación en la reducción del tiempo de interrupciones de las compresiones torácicas durante el uso del desfibrilador externo semiautomático: un estudio de simulación con estudiantes universitarios
Loading...
Identifiers
Publication date
Authors
Advisors
Editors
Journal Title
Journal ISSN
Volume Title
Publisher
Abstract
Introducción: En caso de parada cardiorrespiratoria (PCR) la reanimación cardiopulmonar (RCP) y
desfibrilación precoces con la mínima interrupción de las compresiones torácicas son los puntos
principales en su atención y es necesario formar a la población en ello. Sin embargo, no se conoce aún
el método formativo óptimo.
Objetivo principal: Comparar entre tres grupos con diferente nivel formativo el tiempo de interrupción
de las compresiones torácicas durante la aplicación de la secuencia de soporte vital básico (SVB) ante
un caso simulado de parada cardíaca extrahospitalaria (PCE).
Objetivo secundario: Comparar entre tres grupos con diferente nivel formativo el tiempo de resolución
del caso, el porcentaje del tiempo del caso comprimiendo, el número y frecuencia de las compresiones
torácicas aplicadas.
Metodología: Se ha llevado a cabo un estudio cuasiexperimental con muestreo de conveniencia (n=65)
en el que se ha evaluado la actuación de tres grupos en la resolución de un escenario simulado de PCE:
a) sin formación; b) con formación clásica; c) con formación orientada a la reducción de la
interrupción de las compresiones. Como análisis estadístico se usaron pruebas no paramétricas para
muestras independientes: Kruskal-Wallis para analizar las diferencias entre los tres grupos y la U de
Mann-Whitney para el análisis por pares de aquellas variables significativas.
Resultados: El grupo sin formación, el grupo de formación tradicional y el grupo de formación
orientada han empleado un tiempo de 370s, 342s y 332s en la resolución del escenario (p<0,001); han
estado comprimiendo un porcentaje de tiempo del 65,6%; 61,2% y 76,3% (p<0,001) y han aplicado
359, 416 y 483 compresiones torácicas, respectivamente (p<0,019). Los resultados de 14 participantes
han sido excluidos del análisis estadístico por haber cometido errores en la utilización del DESA.
Conclusiones: Para mejorar los resultados de atención a una PCE por población lega se recomienda
utilizar la formación tradicional y para optimizarlos se recomienda la formación orientada a la mínima
interrupción de las compresiones torácicas, incluyendo el uso del DESA.
Introdución: En caso de parada cardiorrespiratoria (PCR) a reanimación cardiopulmonar (RCP) e desfibrilación precoces coa mínima interrupción das compresións torácicas son os puntos principais na súa atención e é necesario formar á poboación nisto. Sen embargo, no se coñece aínda o método formativo óptimo. Obxectivo principal: Comparar entre tres grupos con diferente nivel formativo o tempo de interrupción das compresións torácicas durante a aplicación da secuencia de soporte vital básico (SVB) ante un caso simulado de parada cardíaca extrahospitalaria (PCE). Obxectivo secundario: Comparar entre tres grupos con diferente nivel formativo o tempo de resolución do caso, a porcentaxe do tempo do caso comprimindo, o número e frecuencia das compresións torácicas aplicadas. Metodoloxía: Levouse a cabo un estudo cuasiexperimental con mostraxe de conveniencia (n=65) no que se avaliou a actuación de tres grupos na resolución dun escenario simulado de PCE: a) sen formación; b) con formación clásica; c) con formación orientada á redución da interrupción das compresións. Como análise estatística usáronse probas non paramétricas para mostras independentes: Kruskal-Wallis para analizar as diferenzas entre os tres grupos e a U de Mann-Whitney para a análise por pares daquelas variables significativas. Resultados: O grupo sen formación, o grupo de formación tradicional e o grupo de formación orientada empregaron un tempo de 370s, 342s e 332s na resolución do escenario (p<0,001); estiveron comprimindo unha porcentaxe de tempo do 65,6%; 61,2% e 76,3% (p<0,001) e aplicaron 359, 416 e 483 compresións torácicas, respectivamente (p<0,019). Os resultados de 14 participantes foron excluídos da análise estatística por cometer erros na utilización do DESA.Conclusións: Para mellorar os resultados de atención a unha PCE por poboación leiga recoméndase utilizar a formación tradicional e para optimizalos recoméndase a formación orientada á mínima interrupción das compresións torácicas, incluíndo o uso do DESA.
Introduction: In the event of cardiorespiratory arrest (CA) early cardiopulmonary resuscitation (CPR) and defibrillation with the minimum interruption of chest compressions are the main points of care and it is necessary to train the population in this. However, the optimal training method is not known yet. Main objective: To compare between three groups with different training levels the time of interruption of chest compressions during the application of the basic life support (BLS) sequence in a simulated case of out of hospital cardiac arrest (OHCA). Secondary objective: To compare between three groups with different training levels the time of resolution of the case, the percentage of the time of the case compressing, the number and frequency of applied chest compressions. Methodology: A quasi-experimental study with convenience sampling (n=65) has been carried out in which the performance of three groups in solving a simulated PCE scenario has been evaluated: a) without training; b) with classical training; c) with training aimed at reducing the interruption of compressions. For statistical analysis, non parametric tests were used for independent samples: Kruskal-Wallis to analyze the differences between the three groups and the Mann-Whitney U for the pairwise analysis of those significant variables.Results: The group without training, the group with traditional training and the group with oriented training spent 370s, 342s and 332s in solving the scenario (p<0.001); they have been compressing a percentage of time of 65.6%; 61.2% and 76.3% (p<0.001) and have applied 359, 416 and 483 chest compressions, respectively (p<0.019). The results of 14 participants have been excluded from the statistical analysis for having made errors in the use of the DESA. Conclusions: In order to improve the results of care for an OHCA per lay population, it is recommended to use traditional training and to optimize them, it is recommended training aimed at reducing interruptions in chest compressions, including the use of the SAED.
Introdución: En caso de parada cardiorrespiratoria (PCR) a reanimación cardiopulmonar (RCP) e desfibrilación precoces coa mínima interrupción das compresións torácicas son os puntos principais na súa atención e é necesario formar á poboación nisto. Sen embargo, no se coñece aínda o método formativo óptimo. Obxectivo principal: Comparar entre tres grupos con diferente nivel formativo o tempo de interrupción das compresións torácicas durante a aplicación da secuencia de soporte vital básico (SVB) ante un caso simulado de parada cardíaca extrahospitalaria (PCE). Obxectivo secundario: Comparar entre tres grupos con diferente nivel formativo o tempo de resolución do caso, a porcentaxe do tempo do caso comprimindo, o número e frecuencia das compresións torácicas aplicadas. Metodoloxía: Levouse a cabo un estudo cuasiexperimental con mostraxe de conveniencia (n=65) no que se avaliou a actuación de tres grupos na resolución dun escenario simulado de PCE: a) sen formación; b) con formación clásica; c) con formación orientada á redución da interrupción das compresións. Como análise estatística usáronse probas non paramétricas para mostras independentes: Kruskal-Wallis para analizar as diferenzas entre os tres grupos e a U de Mann-Whitney para a análise por pares daquelas variables significativas. Resultados: O grupo sen formación, o grupo de formación tradicional e o grupo de formación orientada empregaron un tempo de 370s, 342s e 332s na resolución do escenario (p<0,001); estiveron comprimindo unha porcentaxe de tempo do 65,6%; 61,2% e 76,3% (p<0,001) e aplicaron 359, 416 e 483 compresións torácicas, respectivamente (p<0,019). Os resultados de 14 participantes foron excluídos da análise estatística por cometer erros na utilización do DESA.Conclusións: Para mellorar os resultados de atención a unha PCE por poboación leiga recoméndase utilizar a formación tradicional e para optimizalos recoméndase a formación orientada á mínima interrupción das compresións torácicas, incluíndo o uso do DESA.
Introduction: In the event of cardiorespiratory arrest (CA) early cardiopulmonary resuscitation (CPR) and defibrillation with the minimum interruption of chest compressions are the main points of care and it is necessary to train the population in this. However, the optimal training method is not known yet. Main objective: To compare between three groups with different training levels the time of interruption of chest compressions during the application of the basic life support (BLS) sequence in a simulated case of out of hospital cardiac arrest (OHCA). Secondary objective: To compare between three groups with different training levels the time of resolution of the case, the percentage of the time of the case compressing, the number and frequency of applied chest compressions. Methodology: A quasi-experimental study with convenience sampling (n=65) has been carried out in which the performance of three groups in solving a simulated PCE scenario has been evaluated: a) without training; b) with classical training; c) with training aimed at reducing the interruption of compressions. For statistical analysis, non parametric tests were used for independent samples: Kruskal-Wallis to analyze the differences between the three groups and the Mann-Whitney U for the pairwise analysis of those significant variables.Results: The group without training, the group with traditional training and the group with oriented training spent 370s, 342s and 332s in solving the scenario (p<0.001); they have been compressing a percentage of time of 65.6%; 61.2% and 76.3% (p<0.001) and have applied 359, 416 and 483 chest compressions, respectively (p<0.019). The results of 14 participants have been excluded from the statistical analysis for having made errors in the use of the DESA. Conclusions: In order to improve the results of care for an OHCA per lay population, it is recommended to use traditional training and to optimize them, it is recommended training aimed at reducing interruptions in chest compressions, including the use of the SAED.
Description
Traballo Fin de Grao en Enfermaría. Curso 2021-2022
Bibliographic citation
Relation
Has part
Has version
Is based on
Is part of
Is referenced by
Is version of
Requires
Sponsors
Rights
Atribución-NoComercial-CompartirIgual 4.0 Internacional








