Reactividad inmunohistoquímica sinovial de IL17A y TGF-β1 como predictores de la necesidad de tratamientos biológicos en pacientes con artritis psoriásica y artritis reumatoide
Loading...
Identifiers
Publication date
Authors
Advisors
Editors
Journal Title
Journal ISSN
Volume Title
Publisher
Abstract
ANTECEDENTES: El retraso en el diagnóstico y el tratamiento de la APs suele conducir a un daño articular progresivo.
OBJETIVOS: El objetivo de la presente investigación es mejorar el diagnóstico y el pronóstico de la APs mediante el análisis de las citocinas relacionadas con la inflamación y la destrucción/regeneración ósea en pacientes con artritis psoriásica (APs), artritis reumatoide
(AR), artrosis (OA) y espondilitis anquilosante (EA) para la identificación de posibles biomarcadores.
MÉTODOS: Los pacientes fueron sometidos a artroscopia de rodilla entre 2009 y 2013 por
presentar clínicamente inflamación y sensibilidad de la articulación de la rodilla que no mejoraba con el tratamiento médico indicado para su enfermedad diagnosticada. Así, se
obtuvieron muestras de la rodilla inflamada de los pacientes que habían sido remitidos para ser sometidos a artroscopias y se procesó la membrana sinovial para su descripción patológica, realizándose la cuantificación inmunohistoquímica (IHQ) de proteínas (% Expresado en Ratio_Área-Intensidad) para TGF-β1, IL-23, IL-6, IL-17A, IL-22, Dkk1, Esclerostina, BMP2, BMP4, Wnt1, y Wnt5a. Todos estos datos se analizaron y compararon con las características demográficas, clínicas, analíticas y radiológicas de los pacientes, así como sus capacidades predictivas mediante curvas ROC.
RESULTADOS Y DISCUSIÓN: Se obtuvieron muestras de membrana sinovial de 44 pacientes (APs n=13, AR n=9, OA n=18, EA=4) para el análisis de cuantificación IHQ. Al inicio del estudio, 8 pacientes recibían tratamiento con FAMEsc (fármacos antireumáticos modificadores de enfermedades convencionales) y ninguno recibía tratamiento biológico. Al
cabo de 5 años, 4 de los 13 pacientes con APs y 2 de los 9 con AR recibían tratamiento
biológico. En general, la reactividad IHQ precoz para TGF-β1 en el tejido sinovial fue mayor
en los pacientes con artritis psoriásica (p=0,024) y se correlacionó positivamente con IL-17A
(r = 0,389, p = 0,012), y Dkk1 (r = 0,388, p = 0,012). La reactividad IHQ temprana para TGF β1 en el tejido sinovial fue mayor en los pacientes con APs tratados después con biológicos (p = 0,048). Los pacientes con APs y AR tratados con biológicos presentaron una mayor reactividad IHQ en el tejido sinovial para TGF-1(p=0,006), IL-17A (p = 0,004), para Dkk1 (p = 0,02) y para BMP2 (p = 0,045). No se encontraron diferencias en cuanto al sexo (p = 0,944), la edad (p = 0,947) o la escala de Kellgren-Lawrence en la rodilla afectada (p = 0,608) para TGF-β1, pero la expresión IHQ de IL-17A fue mayor en los hombres (p = 0,02). En el análisis de regresión logística, estas diferencias parecen ser independientes de la edad, el sexo o el uso de FAMEsc en el momento basal, para TGF-β1 (p = 0,014), IL-17A (p = 0,009) y Dkk1 (p = 0,015). El análisis de la curva ROC de la reactividad IHQ para TGF-β1 e IL-17A en la sinovial parece predecir el futuro tratamiento con biológicos en los próximos 10 años con las áreas bajo la curva (AUC) de 0,835 (IC 95%: 0,695-0,976; p < 0,006), y 0,853 (IC 95%: 0,725-0,980; p < 0,004), respectivamente.
CONCLUSIONES:
-La reactividad IHQ de TGF-β1en tejido sinovial fue mayor en pacientes con artritis
psoriásica erosiva.
-TGF-β1 se relacionó con niveles más altos de expresión génica de IL 17-A y Dkk1.
- La expresión en la IHQ en fases tempranas de la IL-17A y TGF-β1 en la membrana sinovial de pacientes con APs y AR, podría predecir la necesidad del uso de tratamientos biológicos
ANTECEDENTES: O atraso no diagnóstico e o tratamento da APs adoita conducir a un dano articular progresivo. OBXECTIVOS: O obxectivo da presente investigación é mellorar o diagnóstico e o pronóstico da APs mediante o análisis das citocinas relacionadas coa inflamación e a destrución/rexeneración ósea en pacientes con artrite psoriásica (APs), artrite reumatoide (AR), artrose (OA) e espondilitis anquilosante (EA) para a identificación de posibles biomarcadores. MÉTODOS: Os pacientes foron sometidos a artroscopia de xeonllo entre 2009 e 2013 por presentar clinicamente inflamación e sensibilidade da articulación do xeonllo que non melloraba co tratamento médico indicado para a súa enfermidade diagnosticada. Así, obtivéronse mostras do xeonllo inflamada dos pacientes que foran remitidos para ser sometidos a artroscopias e procesouse a membrana sinovial para a súa descrición patolóxica, realizándose a cuantificación inmunohistoquímica (IHQ) de proteínas (% Expresado en Cociente_Área-Intensidade) para TGF-β1, IL-23, IL-6, IL-17A, IL-22, Dkk1, Esclerostina, BMP2, BMP4, Wnt1, e Wnt5a. Todos estes datos analizáronse e compararon coas características demográficas, clínicas, analíticas e radiolóxicas dos pacientes, así como as súas capacidades preditivas mediante curvas ROC. RESULTADOS E DISCUSIÓN: Obtivéronse mostras de membrana sinovial de 44 pacientes (APs n=13, AR n=9, OA n=18, EA=4) para a análise de cuantificación IHQ. Ao comezo do estudo, 8 pacientes recibían tratamento con FAMEsc (fármacos antireumáticos modificadores de enfermidades convencionais) e ningún recibía tratamento biolóxico. Ao cabo de 5 anos, 4 dos 13 pacientes con APs e 2 dos 9 con AR recibían tratamento biolóxico. En xeral, a reactividade IHQ precoz para TGF-β1 no tecido sinovial foi maior nos pacientes con artrite psoriásica (p=0,024) e se correlacionó positivamente con IL-17A (r = 0,389, p = 0,012), e Dkk1 (r = 0,388, p = 0,012). A reactividade IHQ temperá para TGF-β1 no tecido sinovial foi maior nos pacientes con APs tratados despois con biolóxicos (p = 0,048). Os pacientes con APs e AR tratados con biolóxicos presentaron unha maior reactividade IHQ no tecido sinovial para TGF-1(p=0,006), IL-17A (p = 0,004), para Dkk1 (p = 0,02) e para BMP2 (p = 0,045). Non se atoparon diferenzas en canto ao sexo (p = 0,944), a idade (p = 0,947) ou a escala de Kellgren-Lawrence no xeonllo afecto (p = 0,608) para TGF-β1, pero a expresión IHQ de IL-17A foi maior nos homes (p = 0,02). Na análise de regresión loxística, estas diferenzas parecen ser independentes da idade, o sexo ou o uso de FAMEsc no momento basal, para TGF-β1 (p = 0,014), IL-17A (p = 0,009) e Dkk1 (p = 0,015). A análise da curva ROC da reactividade IHQpara TGF-β1 e IL-17A en a sinovial parece predicir o futuro tratamento con biolóxicos nos próximos 10 anos coas áreas baixo a curva (AUC) de 0,835 (IC 95%: 0,695-0,976; p < 0,006), e 0,853 (IC 95%: 0,725-0,980; p < 0,004), respectivamente. CONCLUSIÓNS: -A reactividade IHQ de TGF-β1no texido sinovial foi maior en pacientes con artritis psoriásica erosiva. -TGF-β1 relacionouse con niveis máis altos de expresión xénica de IL 17-A y Dkk1. - A expresión na IHQ en fases temperás da IL-17A e TGF-β1 na membrana sinovial de pacientes con APs e AR, podría predecir a necesidade do uso de tratamentos biolóxicos
BACKGROUND: Delayed diagnosis and treatment of PsA often leads to progressive joint damage. AIMS: The aim of the present research is to improve the diagnosis and prognosis of PsA by analysing cytokines related to inflammation and bone destruction/regeneration in patients with psoriatic arthritis (PsA), rheumatoid arthritis (RA), osteoarthritis (OA) and ankylosing spondylitis (AS) for the identification of potential biomarkers. METHODS: Patients underwent knee arthroscopy between 2009 and 2013 for clinically presenting with knee joint swelling and tenderness that did not improve with medical treatment indicated for their diagnosed disease. Thus, samples of the swollen knee were obtained from patients who had been referred for arthroscopy and the synovial membrane was processed for pathological description, and immunohistochemical (IHC) quantification of proteins (% expressed as Area-Intensity-Ratio) for TGF-β1, IL-23, IL-6, IL-17A, IL-22, Dkk1, Sclerostin, BMP2, BMP4, Wnt1, and Wnt5a was performed. All these data were analysed and compared with the demographic, clinical, analytical and radiological characteristics of the patients, as well as their predictive capabilities using ROC curves. RESULTS AND DISCUSSION: Synovial membrane samples were obtained from 44 patients (PsA n=13, RA n=9, OA n=18, AS=4) for IHC quantification analysis. At baseline, 8 patients were treated with csDMARDs (conventional disease-modifying anti-rheumatic drugs) and none were on biologic therapy. After 5 years, 4 of the 13 patients with PsA and 2 of the 9 with RA were receiving biologic therapy. Overall, early IHC reactivity for TGF-β1 in synovial tissue was higher in patients with psoriatic arthritis (p=0.024) and was positively correlated with IL-17A (r=0.389, p=0.012), and Dkk1 (r=0.388, p=0.012). Early IHC reactivity for TGF-β1 in synovial tissue was higher in patients with PsA treated after biologics (p = 0.048). Patients with PsA and RA treated with biologics had higher IHC reactivity in synovial tissue for TGF-1(p=0,006), IL-17A (p = 0.004), for Dkk1 (p = 0.02) and for BMP2 (p = 0.045). No differences were found for sex (p = 0.944), age (p = 0.947) or Kellgren-Lawrence scale in knee target (p = 0.608) for TGF-β1, but IHC expression of IL-17A was higher in men (p = 0.02). In logistic regression analysis, these differences appeared to be independent of age, sex or csDMARD use at baseline, for TGF-β1 (p = 0.014), IL-17A (p = 0.009) and Dkk1 (p = 0.015). ROC curve analysis of IHC reactivity for TGF-β1 and IL-17A in the synovium appears to predict future treatment with biologics over the next 10 years with areas under the curve (AUC) of 0.835 (95% CI 0.695-0.976, p < 0.006), and 0.853 (95% CI 0.725-0.980, p < 0.004), respectively. CONCLUSIONS: -IHC reactivity of TGF-β1 in synovial tissue was higher in patients with erosive psoriatic arthritis. -TGF-β1 was associated with higher levels of IL 17-A and Dkk1 gene expression. - Early stage IHC expression of IL-17A and TGF-β1 in the synovial membrane of patients with PsA and RA may predict the need for the use of biologic treatments
ANTECEDENTES: O atraso no diagnóstico e o tratamento da APs adoita conducir a un dano articular progresivo. OBXECTIVOS: O obxectivo da presente investigación é mellorar o diagnóstico e o pronóstico da APs mediante o análisis das citocinas relacionadas coa inflamación e a destrución/rexeneración ósea en pacientes con artrite psoriásica (APs), artrite reumatoide (AR), artrose (OA) e espondilitis anquilosante (EA) para a identificación de posibles biomarcadores. MÉTODOS: Os pacientes foron sometidos a artroscopia de xeonllo entre 2009 e 2013 por presentar clinicamente inflamación e sensibilidade da articulación do xeonllo que non melloraba co tratamento médico indicado para a súa enfermidade diagnosticada. Así, obtivéronse mostras do xeonllo inflamada dos pacientes que foran remitidos para ser sometidos a artroscopias e procesouse a membrana sinovial para a súa descrición patolóxica, realizándose a cuantificación inmunohistoquímica (IHQ) de proteínas (% Expresado en Cociente_Área-Intensidade) para TGF-β1, IL-23, IL-6, IL-17A, IL-22, Dkk1, Esclerostina, BMP2, BMP4, Wnt1, e Wnt5a. Todos estes datos analizáronse e compararon coas características demográficas, clínicas, analíticas e radiolóxicas dos pacientes, así como as súas capacidades preditivas mediante curvas ROC. RESULTADOS E DISCUSIÓN: Obtivéronse mostras de membrana sinovial de 44 pacientes (APs n=13, AR n=9, OA n=18, EA=4) para a análise de cuantificación IHQ. Ao comezo do estudo, 8 pacientes recibían tratamento con FAMEsc (fármacos antireumáticos modificadores de enfermidades convencionais) e ningún recibía tratamento biolóxico. Ao cabo de 5 anos, 4 dos 13 pacientes con APs e 2 dos 9 con AR recibían tratamento biolóxico. En xeral, a reactividade IHQ precoz para TGF-β1 no tecido sinovial foi maior nos pacientes con artrite psoriásica (p=0,024) e se correlacionó positivamente con IL-17A (r = 0,389, p = 0,012), e Dkk1 (r = 0,388, p = 0,012). A reactividade IHQ temperá para TGF-β1 no tecido sinovial foi maior nos pacientes con APs tratados despois con biolóxicos (p = 0,048). Os pacientes con APs e AR tratados con biolóxicos presentaron unha maior reactividade IHQ no tecido sinovial para TGF-1(p=0,006), IL-17A (p = 0,004), para Dkk1 (p = 0,02) e para BMP2 (p = 0,045). Non se atoparon diferenzas en canto ao sexo (p = 0,944), a idade (p = 0,947) ou a escala de Kellgren-Lawrence no xeonllo afecto (p = 0,608) para TGF-β1, pero a expresión IHQ de IL-17A foi maior nos homes (p = 0,02). Na análise de regresión loxística, estas diferenzas parecen ser independentes da idade, o sexo ou o uso de FAMEsc no momento basal, para TGF-β1 (p = 0,014), IL-17A (p = 0,009) e Dkk1 (p = 0,015). A análise da curva ROC da reactividade IHQpara TGF-β1 e IL-17A en a sinovial parece predicir o futuro tratamento con biolóxicos nos próximos 10 anos coas áreas baixo a curva (AUC) de 0,835 (IC 95%: 0,695-0,976; p < 0,006), e 0,853 (IC 95%: 0,725-0,980; p < 0,004), respectivamente. CONCLUSIÓNS: -A reactividade IHQ de TGF-β1no texido sinovial foi maior en pacientes con artritis psoriásica erosiva. -TGF-β1 relacionouse con niveis máis altos de expresión xénica de IL 17-A y Dkk1. - A expresión na IHQ en fases temperás da IL-17A e TGF-β1 na membrana sinovial de pacientes con APs e AR, podría predecir a necesidade do uso de tratamentos biolóxicos
BACKGROUND: Delayed diagnosis and treatment of PsA often leads to progressive joint damage. AIMS: The aim of the present research is to improve the diagnosis and prognosis of PsA by analysing cytokines related to inflammation and bone destruction/regeneration in patients with psoriatic arthritis (PsA), rheumatoid arthritis (RA), osteoarthritis (OA) and ankylosing spondylitis (AS) for the identification of potential biomarkers. METHODS: Patients underwent knee arthroscopy between 2009 and 2013 for clinically presenting with knee joint swelling and tenderness that did not improve with medical treatment indicated for their diagnosed disease. Thus, samples of the swollen knee were obtained from patients who had been referred for arthroscopy and the synovial membrane was processed for pathological description, and immunohistochemical (IHC) quantification of proteins (% expressed as Area-Intensity-Ratio) for TGF-β1, IL-23, IL-6, IL-17A, IL-22, Dkk1, Sclerostin, BMP2, BMP4, Wnt1, and Wnt5a was performed. All these data were analysed and compared with the demographic, clinical, analytical and radiological characteristics of the patients, as well as their predictive capabilities using ROC curves. RESULTS AND DISCUSSION: Synovial membrane samples were obtained from 44 patients (PsA n=13, RA n=9, OA n=18, AS=4) for IHC quantification analysis. At baseline, 8 patients were treated with csDMARDs (conventional disease-modifying anti-rheumatic drugs) and none were on biologic therapy. After 5 years, 4 of the 13 patients with PsA and 2 of the 9 with RA were receiving biologic therapy. Overall, early IHC reactivity for TGF-β1 in synovial tissue was higher in patients with psoriatic arthritis (p=0.024) and was positively correlated with IL-17A (r=0.389, p=0.012), and Dkk1 (r=0.388, p=0.012). Early IHC reactivity for TGF-β1 in synovial tissue was higher in patients with PsA treated after biologics (p = 0.048). Patients with PsA and RA treated with biologics had higher IHC reactivity in synovial tissue for TGF-1(p=0,006), IL-17A (p = 0.004), for Dkk1 (p = 0.02) and for BMP2 (p = 0.045). No differences were found for sex (p = 0.944), age (p = 0.947) or Kellgren-Lawrence scale in knee target (p = 0.608) for TGF-β1, but IHC expression of IL-17A was higher in men (p = 0.02). In logistic regression analysis, these differences appeared to be independent of age, sex or csDMARD use at baseline, for TGF-β1 (p = 0.014), IL-17A (p = 0.009) and Dkk1 (p = 0.015). ROC curve analysis of IHC reactivity for TGF-β1 and IL-17A in the synovium appears to predict future treatment with biologics over the next 10 years with areas under the curve (AUC) of 0.835 (95% CI 0.695-0.976, p < 0.006), and 0.853 (95% CI 0.725-0.980, p < 0.004), respectively. CONCLUSIONS: -IHC reactivity of TGF-β1 in synovial tissue was higher in patients with erosive psoriatic arthritis. -TGF-β1 was associated with higher levels of IL 17-A and Dkk1 gene expression. - Early stage IHC expression of IL-17A and TGF-β1 in the synovial membrane of patients with PsA and RA may predict the need for the use of biologic treatments
Description
Traballo Fin de Grao en Medicina. Curso 2022-2023
Bibliographic citation
Relation
Has part
Has version
Is based on
Is part of
Is referenced by
Is version of
Requires
Sponsors
Rights
Atribución-NoComercial-CompartirIgual 4.0 Internacional



