Una aproximación a las raíces secundarias indoeuropeas
Loading...
Identifiers
Publication date
Authors
Advisors
Editors
Journal Title
Journal ISSN
Volume Title
Publisher
Abstract
En la historia de la reconstrucción lingüística indoeuropea ha sido fundamental la sistematización de la estructura morfológica de la palabra, asociando un contenido semántico propio a cada morfema derivativo. En el indoeuropeo y en las lenguas romances, los mecanismos disponibles para la creación de nuevas palabras son sobre todo la composición y la derivación. La clasificación de las raíces por su estructura gramatical se puede realizar en varias modalidades: la forma común básica de las raíces es consonante (C) que se asocia con vocal (V) y se sigue o no a su vez de consonante, vocal o sonante. Si queremos ampliar podemos considerar que a la vocal le pueden preceder dos consonantes y que le pueden seguir asimismo otras dos. A la raíz se le pueden unir gran variedad de sufijos creando un lexema que se modificará de acuerdo con dicho sufijo y que podemos agrupar según su contenido semántico. La lengua indoeuropea probablemente tenía un sistema de derivación muy fértil tanto para sustantivos como para verbos, lo que nos permite profundizar en el ámbito de creación de diferentes campos semánticos.
Na historia da reconstrución lingüística indoeuropea foi fundamental a sistematización da estrutura morfolóxica da palabra, asociando un contido semántico propio a cada morfema derivativo. No indoeuropeo e nas linguas romances, os mecanismos dispoñibles para a creación de novas palabras son sobre todo a composición e a derivación. A clasificación das raíces pola súa estrutura gramatical pódese realizar en varias modalidades: a forma común básica das raíces é consonante (C) que se asocia coa vocal (V) seguida ou non á súa vez de consonante, vocal ou soante. Se queremos ampliar podemos considerar que á vocal lle poden preceder dúas consonantes e que lle poden seguir outras dúas. Á raíz pódenselle unir gran variedade de sufixos creando un lexema que se modificará de acordo con dito sufixo e que podemos agrupar segundo o seu contido semántico. A lingua indoeuropea probablemente tiña un sistema de derivación moi fértil tanto para substantivos como para verbos, o cal nos permite profundar no ámbito da creación de diferentes campos semánticos.
Na historia da reconstrución lingüística indoeuropea foi fundamental a sistematización da estrutura morfolóxica da palabra, asociando un contido semántico propio a cada morfema derivativo. No indoeuropeo e nas linguas romances, os mecanismos dispoñibles para a creación de novas palabras son sobre todo a composición e a derivación. A clasificación das raíces pola súa estrutura gramatical pódese realizar en varias modalidades: a forma común básica das raíces é consonante (C) que se asocia coa vocal (V) seguida ou non á súa vez de consonante, vocal ou soante. Se queremos ampliar podemos considerar que á vocal lle poden preceder dúas consonantes e que lle poden seguir outras dúas. Á raíz pódenselle unir gran variedade de sufixos creando un lexema que se modificará de acordo con dito sufixo e que podemos agrupar segundo o seu contido semántico. A lingua indoeuropea probablemente tiña un sistema de derivación moi fértil tanto para substantivos como para verbos, o cal nos permite profundar no ámbito da creación de diferentes campos semánticos.
Description
Traballo Fin de Grao en Filoloxía Clásica. Curso 2016-2017
Bibliographic citation
Relation
Has part
Has version
Is based on
Is part of
Is referenced by
Is version of
Requires
Sponsors
Rights
Atribución-NoComercial-CompartirIgual 4.0 Internacional








