A repercusión do COVID-19 sobre a patoloxía inflamatoria articular. Revisión bibliográfica
Loading...
Identifiers
Publication date
Authors
Advisors
Editors
Journal Title
Journal ISSN
Volume Title
Publisher
Abstract
La pandemia causada por el SARS-CoV-2 ha dado lugar a la aparición de patología en diversos sistemas, por ende, este estudio se centra en la repercusión del COVID-19 en la patología inflamatoria articular.
La investigación se basa en una revisión sistemática de la literatura científica disponible en las bases de datos PubMed, ScienceDirect y Scopus, siguiendo las pautas PRISMA. Se analizaron un total de 58 artículos que describen 92 casos de artritis tras la infección por SARS-CoV-2, contemplando aspectos como la distribución por sexos, el origen étnico, el periodo hasta el inicio de los síntomas articulares, las articulaciones afectadas, los métodos diagnósticos y los tratamientos administrados.
Los resultados muestran que la artritis post-COVID-19 afecta predominantemente a individuos en la cuarta década de la vida, con una distribución casi equitativa entre ambos sexos. Los síntomas articulares suelen manifestarse aproximadamente un mes después del inicio de la infección por el virión, siendo las articulaciones más frecuentemente afectadas, la rodilla, el tobillo y la muñeca, sin embargo, el reporte de manifestaciones extraarticulares ha sido escaso. En relación a los métodos diagnósticos, los marcadores serológicos resultaron negativos en la mayoría de los individuos de la muestra.
El manejo terapéutico más común incluye el tratamiento combinado de antiinflamatorios no esteroideos (AINE) y corticoides. La mayoría de los pacientes reportaron una evolución benigna, con resolución de los síntomas en aproximadamente un mes. No obstante, un pequeño porcentaje de casos presenta una evolución más prolongada y complicada, requiriendo el uso de fármacos antirreumáticos modificadores de la enfermedad (DMARD) y, en algunos casos terapias biológicas o intervenciones quirúrgicas.
A pandemia causada polo SARS-CoV-2 deu lugar á aparición de patoloxía en diversos sistemas, polo que este estudo céntrase na repercusión do COVID-19 na patoloxía inflamatoria articular. A investigación basease nunha revisión sistemática da literatura científica dispoñíbel nas bases de datos PubMed, ScienceDirect e Scopus, seguindo as pautas PRISMA. Analízanse un total de 58 artigos que describen casos de artritis tras a infección polo SARS-CoV-2, contemplando aspectos como a distribución por sexos, a orixe étnica, o período ata o inicio dos síntomas articulares, as articulacións afectadas, os métodos diagnósticos e os tratamentos empregados. Os resultados mostran que a artritis post-COVID-19 afecta predominantemente a individuos na cuarta década da vida, cunha distribución casi equitativa entre ambos sexos. Os síntomas articulares adoitan manifestarse aproximadamente un mes despois do inicio da infección polo virión, sendo as articulacións máis frecuentemente afectadas, o xeonllo, o nocello e a muñeca, con todo, o reporte de manifestacións extraarticulares foi escaso. En relación aos métodos diagnósticos, os marcadores serolóxicos resultaron negativos na maioría dos individuos da mostra. O manexo terapéutico máis común inclúe o tratamento combinado de antiinflamatorios non esteroideos (AINE) e corticoides. A maioría dos doentes reportaron unha evolución benigna, con resolución dos síntomas en aproximadamente un mes. Con todo, unha pequena porcentaxe de casos presentaron unha evolución máis prolongada e complicada, requerindo o uso de fármacos antirreumáticos modificadores da enfermidade (DMARD) e, nalgúns casos, terapias biolóxicas ou intervencións quirúrxicas.
The pandemic caused by SARS-CoV-2 has led to the emergence of pathology in various systems; therefore, this study focuses on the impact of COVID-19 on inflammatory pathology. The research is based on a systematic review of the scientific literature available in the PubMed, ScienceDirect and Scopus databases, following PRISMA guidelines. A total of 58 articles describing cases of arthritis following SARS-CoV-2 infection were analyzed, considering aspects such as sex distribution, ethnic origin, time until the onset of joint symptoms, affected joints, diagnostic methods and treatments administered. The results show that post-COVID-19 arthritis predominantly affects individuals in their fourth decade of life, with an almost equal distribution between both sexes. Joint symptoms typically appear approximately one month after the onset of the infection by the virion, with the most frequently affected joints being the knee, ankle and wrist. However, reports of extra-articular manifestations have been scarce. Regarding diagnostic methods, serological markers were negative in the majority of the individuals in the sample. The most common therapeutic management includes the combined treatment of non-steroidal anti-inflammatory drugs (NSAID) and corticosteroids. Most patients reported a benign course, with symptom resolution in approximately one month. However, a small percentage of cases show a more prolonged and complicated course, requiring the use of disease-modifying antirheumatic drugs (DMARD) and, in some cases, biological therapies or surgical interventions.
A pandemia causada polo SARS-CoV-2 deu lugar á aparición de patoloxía en diversos sistemas, polo que este estudo céntrase na repercusión do COVID-19 na patoloxía inflamatoria articular. A investigación basease nunha revisión sistemática da literatura científica dispoñíbel nas bases de datos PubMed, ScienceDirect e Scopus, seguindo as pautas PRISMA. Analízanse un total de 58 artigos que describen casos de artritis tras a infección polo SARS-CoV-2, contemplando aspectos como a distribución por sexos, a orixe étnica, o período ata o inicio dos síntomas articulares, as articulacións afectadas, os métodos diagnósticos e os tratamentos empregados. Os resultados mostran que a artritis post-COVID-19 afecta predominantemente a individuos na cuarta década da vida, cunha distribución casi equitativa entre ambos sexos. Os síntomas articulares adoitan manifestarse aproximadamente un mes despois do inicio da infección polo virión, sendo as articulacións máis frecuentemente afectadas, o xeonllo, o nocello e a muñeca, con todo, o reporte de manifestacións extraarticulares foi escaso. En relación aos métodos diagnósticos, os marcadores serolóxicos resultaron negativos na maioría dos individuos da mostra. O manexo terapéutico máis común inclúe o tratamento combinado de antiinflamatorios non esteroideos (AINE) e corticoides. A maioría dos doentes reportaron unha evolución benigna, con resolución dos síntomas en aproximadamente un mes. Con todo, unha pequena porcentaxe de casos presentaron unha evolución máis prolongada e complicada, requerindo o uso de fármacos antirreumáticos modificadores da enfermidade (DMARD) e, nalgúns casos, terapias biolóxicas ou intervencións quirúrxicas.
The pandemic caused by SARS-CoV-2 has led to the emergence of pathology in various systems; therefore, this study focuses on the impact of COVID-19 on inflammatory pathology. The research is based on a systematic review of the scientific literature available in the PubMed, ScienceDirect and Scopus databases, following PRISMA guidelines. A total of 58 articles describing cases of arthritis following SARS-CoV-2 infection were analyzed, considering aspects such as sex distribution, ethnic origin, time until the onset of joint symptoms, affected joints, diagnostic methods and treatments administered. The results show that post-COVID-19 arthritis predominantly affects individuals in their fourth decade of life, with an almost equal distribution between both sexes. Joint symptoms typically appear approximately one month after the onset of the infection by the virion, with the most frequently affected joints being the knee, ankle and wrist. However, reports of extra-articular manifestations have been scarce. Regarding diagnostic methods, serological markers were negative in the majority of the individuals in the sample. The most common therapeutic management includes the combined treatment of non-steroidal anti-inflammatory drugs (NSAID) and corticosteroids. Most patients reported a benign course, with symptom resolution in approximately one month. However, a small percentage of cases show a more prolonged and complicated course, requiring the use of disease-modifying antirheumatic drugs (DMARD) and, in some cases, biological therapies or surgical interventions.
Description
Bibliographic citation
Relation
Has part
Has version
Is based on
Is part of
Is referenced by
Is version of
Requires
Sponsors
Rights
Attribution-NonCommercial-ShareAlike 4.0 International








