A educación política para a superación dos discursos de odio na sociedade. Unha análise pedagóxica
Loading...
Identifiers
Publication date
Authors
Advisors
Editors
Journal Title
Journal ISSN
Volume Title
Publisher
Abstract
O planeta terra no s. XXI parece estar enfermo. Guerras, epidemias, recesións, crise climática, cuestionamento da democracia, aumento dos discursos do odio… Un conxunto de afeccións que fan que o futuro das sociedades que habitan o globo terráqueo vexan ameazadas a súa existencia por mor da súa propia acción. Cando a idea de enfermidade aparece, inevitablemente, tamén o fai a idea da cura. ¿É a educación a cura da enfermidade do s. XXI? O certo é que aquel que pretenda que a educación revirta esta tendencia de pesimismo sen a axuda de outros axentes sociais que teñen calado na comunidade estará pecando de idealista. Pero quizáis si que é o momento de comezar a limpar determinadas feridas superficiais e a poñer sobre a mesa que é preciso preocuparse pola saúde se non queremos perder o humanismo. Unha das formas de acción social máis efectivas e transformadoras que coñecemos é o cultivo e promoción da Sociedade Civil; un signo de saúde comunitaria. No presente traballo preténdese ampliar coñecementos sobre un concepto certamente polémico polas súas connotacións históricas e contextuais: a educación política. A través dunha revisión sistemática guiada polo protocolo PRISMA e de unha reconceptualización do termo preténdese responder a unha serie de preguntas que poden indicarnos si esta proposta pedagóxica é axeitada para recuperar a senda da convivencia pacífica e do estado de benestar. En definitiva, entre as principais conclusións destacamos que a literatura existente sobre un enfoque pedagóxico da política é insuficiente para afirmar que existe unha correlación entre a educación política e accións que contribúan a diminuír os discursos do odio. Por outra banda, tamén se pretende abrir un debate sobre a presenza (ou non) noutros enfoques académicos
El planeta tierra en el s. XXI parece estar enfermo. Guerras, epidemias, recesiones, crisis climática, cuestionamiento de la democracia, aumento de los discursos de odio… Un conjunto de condiciones que hacen que el futuro de las sociedades que habitan el globo vea amenazada su existencia por culpa de su propia acción. Cuando aparece la idea de enfermedad, inevitablemente, también aparece la idea de curación. ¿Es la educación la cura para la enfermedad del s. XXI? Lo cierto es que quien quiera que la educación revierta esta tendencia de pesimismo sin la ayuda de otros agentes sociales que guardan silencio en la comunidad estará pecando de idealista. Pero quizás sea el momento de empezar a limpiar ciertas heridas superficiales y de poner sobre la mesa que hay que preocuparse por la salud si no queremos perder la humanidad. Una de las formas de acción social más efectivas y transformadoras que conocemos es el cultivo y promoción de la Sociedad Civil; un signo de salud comunitaria. En este trabajo se pretende ampliar el conocimiento sobre un concepto ciertamente controvertido por sus connotaciones históricas y contextuales: la educación política. A través de una revisión sistemática guiada por el protocolo PRISMA y una reconceptualización del término, se pretende responder una serie de interrogantes que puedan decirnos si esta propuesta pedagógica es adecuada para recuperar el camino de la convivencia pacífica y el estado de bienestar. En definitiva, entre las principales conclusiones destacamos que la literatura existente sobre un enfoque pedagógico de la política es insuficiente para afirmar que existe una correlación entre educación política y acciones que contribuyan a reducir el discurso de odio. Por otro lado, también se pretende abrir un debate sobre la presencia (o no) de otros enfoques académicos
The planet Earth in the 21st century seems to be sick. Wars, epidemics, recessions, climate crisis, questioning of democracy, increase in hate speech... A set of conditions that threaten the future of societies inhabiting the globe due to their own actions. When the idea of illness arises, inevitably does the idea of a cure. Is education the cure for the illness of the 21st century? The truth is that anyone who expects education to reverse this trend of pessimism without the help of other social agents deeply rooted in the community will be idealistic. But perhaps it is time to start healing certain superficial wounds and to address the need to care for health if we do not want to lose humanism. One of the most effective and transformative forms of social action we know is the cultivation and promotion of Civil Society; a sign of community health. This work aims to expand knowledge on a concept certainly controversial due to its historical and contextual connotations: political education. Through a systematic review guided by the PRISMA protocol and a reconceptualization of the term, we aim to answer a series of questions that can indicate whether this pedagogical proposal is suitable for recovering the path of peaceful coexistence and well-being. In conclusion, among the main findings, we highlight that the existing literature on a pedagogical approach to politics is insufficient to claim that there is a correlation between political education and actions that contribute to reducing hate speech. On the other hand, it also aims to open a debate on the presence (or absence) in other academic approaches
El planeta tierra en el s. XXI parece estar enfermo. Guerras, epidemias, recesiones, crisis climática, cuestionamiento de la democracia, aumento de los discursos de odio… Un conjunto de condiciones que hacen que el futuro de las sociedades que habitan el globo vea amenazada su existencia por culpa de su propia acción. Cuando aparece la idea de enfermedad, inevitablemente, también aparece la idea de curación. ¿Es la educación la cura para la enfermedad del s. XXI? Lo cierto es que quien quiera que la educación revierta esta tendencia de pesimismo sin la ayuda de otros agentes sociales que guardan silencio en la comunidad estará pecando de idealista. Pero quizás sea el momento de empezar a limpiar ciertas heridas superficiales y de poner sobre la mesa que hay que preocuparse por la salud si no queremos perder la humanidad. Una de las formas de acción social más efectivas y transformadoras que conocemos es el cultivo y promoción de la Sociedad Civil; un signo de salud comunitaria. En este trabajo se pretende ampliar el conocimiento sobre un concepto ciertamente controvertido por sus connotaciones históricas y contextuales: la educación política. A través de una revisión sistemática guiada por el protocolo PRISMA y una reconceptualización del término, se pretende responder una serie de interrogantes que puedan decirnos si esta propuesta pedagógica es adecuada para recuperar el camino de la convivencia pacífica y el estado de bienestar. En definitiva, entre las principales conclusiones destacamos que la literatura existente sobre un enfoque pedagógico de la política es insuficiente para afirmar que existe una correlación entre educación política y acciones que contribuyan a reducir el discurso de odio. Por otro lado, también se pretende abrir un debate sobre la presencia (o no) de otros enfoques académicos
The planet Earth in the 21st century seems to be sick. Wars, epidemics, recessions, climate crisis, questioning of democracy, increase in hate speech... A set of conditions that threaten the future of societies inhabiting the globe due to their own actions. When the idea of illness arises, inevitably does the idea of a cure. Is education the cure for the illness of the 21st century? The truth is that anyone who expects education to reverse this trend of pessimism without the help of other social agents deeply rooted in the community will be idealistic. But perhaps it is time to start healing certain superficial wounds and to address the need to care for health if we do not want to lose humanism. One of the most effective and transformative forms of social action we know is the cultivation and promotion of Civil Society; a sign of community health. This work aims to expand knowledge on a concept certainly controversial due to its historical and contextual connotations: political education. Through a systematic review guided by the PRISMA protocol and a reconceptualization of the term, we aim to answer a series of questions that can indicate whether this pedagogical proposal is suitable for recovering the path of peaceful coexistence and well-being. In conclusion, among the main findings, we highlight that the existing literature on a pedagogical approach to politics is insufficient to claim that there is a correlation between political education and actions that contribute to reducing hate speech. On the other hand, it also aims to open a debate on the presence (or absence) in other academic approaches
Description
Traballo de Fin de Grao en Pedagoxía. Curso 2023/2024
Bibliographic citation
Relation
Has part
Has version
Is based on
Is part of
Is referenced by
Is version of
Requires
Sponsors
Rights
Attribution-NonCommercial-ShareAlike 4.0 International








