Actualización en complicaciones quirúrgicas urológicas del trasplante renal de donante cadáver
Loading...
Identifiers
Publication date
Authors
Advisors
Editors
Journal Title
Journal ISSN
Volume Title
Publisher
Abstract
Introducción: El trasplante renal se establece como primera opción terapéutica para aquellos pacientes con insuficiencia renal terminal. Desde sus inicios, la técnica se ha perfeccionado, y los resultados son cada vez mejores. No obstante, las complicaciones quirúrgicas siguen presentes, constituyendo una importante fuente de morbimortalidad. Destacan entre las mismas las urológicas (las más frecuentes) y las vasculares (que condicionan una mayor mortalidad y pérdida del injerto).
Objetivo: A través de la bibliografía disponible, actualizar los datos sobre complicaciones quirúrgicas urológicas más frecuentes del trasplante renal, sus factores de riesgo, su diagnóstico y su tratamiento. Asimismo, se pretende introducir la perspectiva reciente de la cirugía laparoscópica y la robótica.
Método: Se ha realizado una revisión bibliográfica mediante una búsqueda en PubMed de artículos relacionados con las complicaciones quirúrgicas urológicas del trasplante renal de cadáver en los últimos cinco años.
Resultados: De manera compatible con revisiones previas, las complicaciones urológicas continúan constituyendo las más frecuentes en el trasplante renal, destacando la fuga o fístula urinaria. Las complicaciones precoces (que aparecen en los tres meses que siguen al trasplante) son las que condicionan esencialmente la mortalidad y la supervivencia del injerto. La cirugía robótica y la laparoscópica se establecen (a falta de más estudios y en caso de reducción de los costes) como una alternativa no inferior a la cirugía abierta. Por último, se identifican factores de riesgo en donantes y receptores que presentan asociaciones estadísticamente significativas con algunas de las complicaciones más frecuentes.
Conclusiones: Se deben implementar criterios uniformes que definan las complicaciones urológicas y protocolos de diagnóstico de las mismas para homogeneizar los resultados entre estudios de manera que sean comparables. La investigación en mejores cuidados postrasplante y biomarcadores que permitan una detección precoz de complicaciones es esencial para continuar reduciendo su frecuencia
Introdución: O transplante renal establécese como a primeira opción terapéutica para os pacientes con insuficiencia renal terminal. Desde os seus inicios, a técnica perfeccionouse, e os resultados son cada vez mellores. Porén, as complicacións cirúrxicas continúan presentes, constituíndo unha importante fonte de morbimortalidade. Destacan entre as mesmas as urolóxicas (as máis frecuentes) e as vasculares (que condicionan unha maior mortalidade e perda do enxerto). Obxectivo: A través da bibliografía dispoñible, actualizar os datos sobre as complicacións cirúrxicas urolóxicas máis frecuentes do transplante renal, os seus factores de risco, diagnóstico e tratamento. Ademais, preténdese introducir a perspectiva recente da cirurxía laparoscópica e a robótica. Método: Realizouse unha revisión bibliográfica mediante unha busca en PubMed de artigos relacionados coas complicacións cirúrxicas urolóxicas do transplante renal de cadáver nos últimos cinco anos. Resultados: De xeito compatible con revisións previas, as complicacións urolóxicas continúan sendo as máis frecuentes no transplante renal, destacando a fuga ou fístula urinaria. As complicacións precoces (que aparecen nos tres primeiros meses postransplante) son as que condicionan esencialmente a mortalidade e a supervivencia do enxerto. A cirurxía robótica e a laparoscópica establécense (a falta de máis estudos e en caso de reducións dos costos) como unha alternativa non inferior á cirurxía aberta. Por último, identifícanse factores de risco en doantes e receptores que presentan asociacións estatisticamente significativas con algunhas das complicacións máis frecuentes. Conclusións: É necesario introducir criterios uniformes que definan as complicacións urolóxicas e protocolos de diagnóstico das mesmas para homoxeneizar os resultados entre estudos de xeito que sexan comparables. A investigación en mellores coidados postransplante e biomarcadores que permitan unha detección precoz das complicacións é esencial para continuar reducindo a súa frecuencia
Introdución: O transplante renal establécese como a primeira opción terapéutica para os pacientes con insuficiencia renal terminal. Desde os seus inicios, a técnica perfeccionouse, e os resultados son cada vez mellores. Porén, as complicacións cirúrxicas continúan presentes, constituíndo unha importante fonte de morbimortalidade. Destacan entre as mesmas as urolóxicas (as máis frecuentes) e as vasculares (que condicionan unha maior mortalidade e perda do enxerto). Obxectivo: A través da bibliografía dispoñible, actualizar os datos sobre as complicacións cirúrxicas urolóxicas máis frecuentes do transplante renal, os seus factores de risco, diagnóstico e tratamento. Ademais, preténdese introducir a perspectiva recente da cirurxía laparoscópica e a robótica. Método: Realizouse unha revisión bibliográfica mediante unha busca en PubMed de artigos relacionados coas complicacións cirúrxicas urolóxicas do transplante renal de cadáver nos últimos cinco anos. Resultados: De xeito compatible con revisións previas, as complicacións urolóxicas continúan sendo as máis frecuentes no transplante renal, destacando a fuga ou fístula urinaria. As complicacións precoces (que aparecen nos tres primeiros meses postransplante) son as que condicionan esencialmente a mortalidade e a supervivencia do enxerto. A cirurxía robótica e a laparoscópica establécense (a falta de máis estudos e en caso de reducións dos costos) como unha alternativa non inferior á cirurxía aberta. Por último, identifícanse factores de risco en doantes e receptores que presentan asociacións estatisticamente significativas con algunhas das complicacións máis frecuentes. Conclusións: É necesario introducir criterios uniformes que definan as complicacións urolóxicas e protocolos de diagnóstico das mesmas para homoxeneizar os resultados entre estudos de xeito que sexan comparables. A investigación en mellores coidados postransplante e biomarcadores que permitan unha detección precoz das complicacións é esencial para continuar reducindo a súa frecuencia
Description
Traballo Fin de Grao en Medicina. Curso 2022-2023
Bibliographic citation
Relation
Has part
Has version
Is based on
Is part of
Is referenced by
Is version of
Requires
Sponsors
Rights
Atribución-NoComercial-CompartirIgual 4.0 Internacional






