La Violencia Institucional hacia las Mujeres en Situación de Sinhogarismo
Loading...
Identifiers
Publication date
Authors
Advisors
Tutors
Editors
Journal Title
Journal ISSN
Volume Title
Publisher
Abstract
El sinhogarismo femenino es una de las expresiones más extremas de exclusión social. En este fenómeno, se intersectan múltiples violencias que emanan desde las instituciones, y que el Estado permite, legitima y perpetua. A través de las aportaciones de la sociología, el Trabajo Social, los estudios feministas y de género y las narrativas en primera persona, se examinan y denuncian las consecuencias de habitar un sistema patriarcal, en confluencia con otros múltiples ejes de opresión, y que constituyen la base estructural de las violencias institucionales que se analizan. Tras una breve aproximación al fenómeno, en el que se cuestiona la idea de hogar y se describen los principales conceptos y procesos que explican el sinhogarismo femenino en la actualidad, se analizan las consecuencias de regulación del espacio público y dinámicas aporofóbicas y de (in)movilidad para, a continuación, profundizar en las violencias específicas de los cuerpos de seguridad, el ámbito judicial y el tercer sector de acción social. Se pretende, así, contribuir a una comprensión compleja y situada del sinhogarismo femenino que ponga el foco en los agentes y dispositivos represores que sostienen y reproducen la exclusión, y que operan desde el castigo, la normalización y la negación de autonomía, problematizando la noción de vulnerabilidad impuesta y desnaturalizando los relatos asistencialistas frente al reconocimiento de los derechos de las mujeres sin hogar, no como concesiones, sino como exigencias políticas ineludibles.
O senfogarismo feminino é unha das expresións máis extremas de exclusión social. Neste fenómeno, se intersectan múltiples violencias que emanan desde as institucións, e que o Estado permite, lexitima e perpetua. A través das achegas da socioloxía, o Traballo Social, os estudos feministas e de xénero e as narrativas en primeira persoa, examínanse e denuncianse as consecuencias de habitar un sistema patriarcal, en confluencia con outros múltiples eixos de opresión, e que constitúen a base estrutural das violencias institucionais que se analizan. Tras unha breve aproximación ao fenómeno, no que se cuestiona a idea de fogar e no que se describen os principais conceptos e procesos que explican o senfogarismo feminino na actualidade, analízanse as consecuencias de regulación do espazo público e dinámicas aporofóbicas e de (in)mobilidade para, a continuación, profundar nas violencias específicas dos «corpos de seguridade», o ámbito xudicial e o terceiro sector de acción social. Preténdese, así, contribuír a unha comprensión complexa e situada do senfogarismo feminino que poña o foco nos axentes e dispositivos represores que sosteñen e reproducen a exclusión, e que operan desde o castigo, a normalización e a negación de autonomía, problematizando a noción de vulnerabilidade imposta e desnaturalizando os relatos asistencialistas fronte ao recoñecemento dos dereitos das mulleres sen fogar, non como concesións, senón como esixencias políticas ineludibles.
Female homelessness is one of the most extreme expressions of social exclusion. In this phenomenon, multiple forms of violence that emanate from institutions, and that the state permits, legitimises and perpetuates, intersect. Through the contributions of sociology, social work, feminist and gender studies and first-person narratives, the consequences of living in a patriarchal system are examined and denounced, in confluence with other multiple axes of oppression, and which constitute the structural basis of the institutional violence analysed. After a brief approach to the phenomenon, in which the idea of home is questioned and the main concepts and processes that explain female homelessness today are described, the consequences of the regulation of public space and aporophobic and (in)mobility dynamics are analysed, followed by an in-depth analysis of the specific violence of the security forces, the judiciary and the third sector of social action. The aim is thus to contribute to a complex and situated understanding of female homelessness that focuses on the repressive agents and devices that sustain and reproduce exclusion, and that operate through punishment, normalisation and the denial of autonomy, problematising the notion of imposed vulnerability and denaturalising welfare narratives in the face of the recognition of the rights of homeless women, not as concessions, but as unavoidable political demands.
O senfogarismo feminino é unha das expresións máis extremas de exclusión social. Neste fenómeno, se intersectan múltiples violencias que emanan desde as institucións, e que o Estado permite, lexitima e perpetua. A través das achegas da socioloxía, o Traballo Social, os estudos feministas e de xénero e as narrativas en primeira persoa, examínanse e denuncianse as consecuencias de habitar un sistema patriarcal, en confluencia con outros múltiples eixos de opresión, e que constitúen a base estrutural das violencias institucionais que se analizan. Tras unha breve aproximación ao fenómeno, no que se cuestiona a idea de fogar e no que se describen os principais conceptos e procesos que explican o senfogarismo feminino na actualidade, analízanse as consecuencias de regulación do espazo público e dinámicas aporofóbicas e de (in)mobilidade para, a continuación, profundar nas violencias específicas dos «corpos de seguridade», o ámbito xudicial e o terceiro sector de acción social. Preténdese, así, contribuír a unha comprensión complexa e situada do senfogarismo feminino que poña o foco nos axentes e dispositivos represores que sosteñen e reproducen a exclusión, e que operan desde o castigo, a normalización e a negación de autonomía, problematizando a noción de vulnerabilidade imposta e desnaturalizando os relatos asistencialistas fronte ao recoñecemento dos dereitos das mulleres sen fogar, non como concesións, senón como esixencias políticas ineludibles.
Female homelessness is one of the most extreme expressions of social exclusion. In this phenomenon, multiple forms of violence that emanate from institutions, and that the state permits, legitimises and perpetuates, intersect. Through the contributions of sociology, social work, feminist and gender studies and first-person narratives, the consequences of living in a patriarchal system are examined and denounced, in confluence with other multiple axes of oppression, and which constitute the structural basis of the institutional violence analysed. After a brief approach to the phenomenon, in which the idea of home is questioned and the main concepts and processes that explain female homelessness today are described, the consequences of the regulation of public space and aporophobic and (in)mobility dynamics are analysed, followed by an in-depth analysis of the specific violence of the security forces, the judiciary and the third sector of social action. The aim is thus to contribute to a complex and situated understanding of female homelessness that focuses on the repressive agents and devices that sustain and reproduce exclusion, and that operate through punishment, normalisation and the denial of autonomy, problematising the notion of imposed vulnerability and denaturalising welfare narratives in the face of the recognition of the rights of homeless women, not as concessions, but as unavoidable political demands.
Description
Traballo de Fin de Máster en Máster Universitario en Filosofía: Coñecemento e Cidadanía. Curso 2024-2025.








