Miasis nasales del corzo: epidemiología y reacciones cruzadas entre distintos antígenos
Loading...
Identifiers
Publication date
Authors
Advisors
Editors
Journal Title
Journal ISSN
Volume Title
Publisher
Abstract
[ESP]
Las miasis nasofaríngeas están producidas por la ocupación de las cavidades nasal y faríngea por larvas de moscas pertenecientes a la subfamilia Oestrinae (Familia Oestridae). En los cérvidos, los géneros más frecuentes son Cephenemyia, Pharyngomyia y, de forma esporádica, Oestrus. La visualización de las larvas constituye el método de diagnóstico de referencia, pero resulta complicado y laborioso, por lo que la detección de anticuerpos resulta de gran utilidad para la monitorización de estas miasis.
Los objetivos de este estudio consistieron en la identificación de los agentes causantes de las miasis nasofaríngeas de los corzos en España, así como la determinación de su distribución y epidemiología y el estudio, mediante ELISA indirecto, de la seroprevalencia y reacciones cruzadas entre los antígenos somáticos obtenidos de larvas 1 (Ag L1) y larvas 2 (Ag L2). Para ello entre los años 2022 y 2024 se analizaron la cavidad nasofaríngea y los sueros de 181 corzos procedentes de 11 comunidades autónomas. Mediante análisis morfológico de las larvas recogidas en la necropsia se identificaron dos especies distintas: Cephenemyia stimulator, parásito específico del corzo y ampliamente distribuido en nuestro país y Oestrus ovis, díptero habitual en los rebaños de ovejas y cabras domésticas. Las larvas de C. stimulator estuvieron presentes en el 45,3% de los corzos, mientras que las de O. ovis sólo se detectaron en 5 animales (2,7%). De igual modo, la intensidad fue mucho más elevada para C. stimulator (22,2±48,99) que para O. ovis (0,06±0,46). Hay que destacar que no se encontraron infecciones mixtas, y que la presencia de L3 maduras de O. ovis sugiere que puede completar su ciclo vital en el corzo. También se observó que C. stimulator está presente en casi todas las comunidades del norte y centro peninsular, mientras que O. ovis se limita a puntos muy concretos de las regiones de Castilla-La Mancha y Castilla y Léon. No obstante, su presencia en el corzo no es accidental por lo que las condiciones de simpatría entre ungulados domésticos y silvestres podrían propiciar la expansión de esta miasis en el corzo. La
seroprevalencia para C. stimulator fue del 45,8% tanto con el AgL1 como con el AgL2, ofreciendo unos valores de sensibilidad y especificidad aceptables y un buen grado de concordancia con la necropsia. Por el contrario, la seroprevalencia por O. ovis fue del 14,9% con el AgL1 y del 18,2% con el AgL2, ofreciendo una menor sensibilidad lo que limita su validez diagnóstica a consecuencia de las posibles reacciones cruzadas con los antígenos de C. stimulator.
[GAL] As miases nasofarínxeas están producidas pola ocupación das cavidades nasal e farínxea por larvas de moscas pertencentes á subfamilia Oestrinae (Familia Oestridae). Nos cérvidos, os xéneros máis frecuentes son Cephenemyia, Pharyngomyia e, de forma esporádica, Oestrus. A visualización das larvas constitúe o método de diagnóstico de referencia, pero resulta complicado e laborioso, polo que a detección de anticorpos resulta de gran utilidade para a monitorización destas míases. Os obxectivos deste estudo consistiron na identificación dos axentes causantes das miases nasofarínxeas dos corzos en España, así como a determinación da súa distribución e epidemioloxía e o estudo, mediante ELISA indirecto, da seroprevalencia e reaccións cruzadas entre os antíxenos somáticos obtidos de larvas 1 (Ag L1) e larvas 2 (Ag L2). Para iso, entre os anos 2022 e 2024 analizáronse a cavidade nasofarínxea e os soros de 181 corzos procedentes de 11 comunidades autónomas. Mediante análise morfolóxica das larvas recollidas na necropsia identificáronse dúas especies distintas: Cephenemyia stimulator, parasito específico do corzo e amplamente distribuído no noso país e Oestrus ovis, díptero habitual nos rabaños de ovellas e cabras domésticas. As larvas de C. stimulator estiveron presentes no 45,3% dos corzos, mentres que as de O. ovis só se detectaron en 5 animais (2,7%). De igual modo, a intensidade foi moito máis elevada para C. stimulator (22,2±48,99) que para O. ovis (0,06±0,46). Hai que destacar que non se atoparon infeccións mixtas, e que a presenza de L3 maduras de O. ovis suxire que pode completar o seu ciclo vital no corzo. Tamén se observou que C. stimulator está presente en case todas as comunidades do norte e centro peninsular, mentres que O. ovis se limita a puntos moi concretos das rexións de Castela-A Mancha e Castela e León. Non obstante, a súa presenza no corzo non é accidental polo que as condicións da simpatría entre ungulados domésticos e silvestres poderían propiciar a expansión desta míase no corzo. A seroprevalencia para C. stimulator foi do 45,8% tanto co AgL1 como co AgL2, ofrecendo uns valores de sensibilidade e especificidade aceptables e un bo grao de concordancia coa necropsia. Pola contra, a seroprevalencia para O. ovis foi do 14,9% co AgL1 e do 18,2% co AgL2, ofrecendo unha menor sensibilidade o que limita a súa validez diagnóstica a consecuencia das posibles reaccións cruzadas cos antíxenos de C. stimulator.
[ENG] Nasopharyngeal myiasis is caused by the infestation of the nasal and pharyngeal cavities by larvae of flies belonging to the subfamily Oestrinae (Family Oestridae). In cervids, the most common genera are Cephenemyia, Pharyngomyia, and, sporadically, Oestrus. The visualization of larvae constitutes the reference diagnostic method, but it is complicated and laborious, making antibody detection very useful for monitoring these myiases. The objectives of this study were to identify the causative agents of nasopharyngeal myiasis in roe deer in Spain, determine their distribution and epidemiology, and study, through indirect ELISA, the seroprevalence and cross-reactions between somatic antigens obtained from larvae 1 (Ag L1) and larvae 2 (Ag L2). For this, between 2022 and 2024, the nasopharyngeal cavities and sera of 181 roe deer from 11 autonomous communities were analyzed. Morphological analysis of the larvae collected during necropsy identified two distinct species: Cephenemyia stimulator, a specific parasite of roe deer widely distributed in our country and Oestrus ovis, a common dipteran in domestic sheep and goat herds. C. stimulator larvae were present in 45.3% of the roe deer, while O. ovis larvae were detected in only 5 animals (2.7%). Similarly, the intensity was much higher for C. stimulator (22.2±48.99) than for O. ovis (0.06±0.46). Notably, no mixed infections were found, and the presence of mature L3 larvae of O. ovis suggests that it can complete its life cycle in roe deer. It was also observed that C. stimulator is present in almost all the northern and central regions of the peninsula, while O. ovis is limited to very specific areas in the regions of Castilla-La Mancha and Castilla y León. However, its presence in roe deer is not accidental, and the conditions of sympatry between domestic and wild ungulates could promote the spread of this myiasis in roe deer. The seroprevalence for C. stimulator was 45.8% with both AgL1 and AgL2, offering acceptable sensitivity and specificity values and a good degree of concordance with necropsy results. In contrast, the seroprevalence for O. ovis was 14.9% with AgL1 and 18.2% with AgL2, offering lower sensitivity, limiting its diagnostic validity due to possible cross-reactions with C. stimulator antigens.
[GAL] As miases nasofarínxeas están producidas pola ocupación das cavidades nasal e farínxea por larvas de moscas pertencentes á subfamilia Oestrinae (Familia Oestridae). Nos cérvidos, os xéneros máis frecuentes son Cephenemyia, Pharyngomyia e, de forma esporádica, Oestrus. A visualización das larvas constitúe o método de diagnóstico de referencia, pero resulta complicado e laborioso, polo que a detección de anticorpos resulta de gran utilidade para a monitorización destas míases. Os obxectivos deste estudo consistiron na identificación dos axentes causantes das miases nasofarínxeas dos corzos en España, así como a determinación da súa distribución e epidemioloxía e o estudo, mediante ELISA indirecto, da seroprevalencia e reaccións cruzadas entre os antíxenos somáticos obtidos de larvas 1 (Ag L1) e larvas 2 (Ag L2). Para iso, entre os anos 2022 e 2024 analizáronse a cavidade nasofarínxea e os soros de 181 corzos procedentes de 11 comunidades autónomas. Mediante análise morfolóxica das larvas recollidas na necropsia identificáronse dúas especies distintas: Cephenemyia stimulator, parasito específico do corzo e amplamente distribuído no noso país e Oestrus ovis, díptero habitual nos rabaños de ovellas e cabras domésticas. As larvas de C. stimulator estiveron presentes no 45,3% dos corzos, mentres que as de O. ovis só se detectaron en 5 animais (2,7%). De igual modo, a intensidade foi moito máis elevada para C. stimulator (22,2±48,99) que para O. ovis (0,06±0,46). Hai que destacar que non se atoparon infeccións mixtas, e que a presenza de L3 maduras de O. ovis suxire que pode completar o seu ciclo vital no corzo. Tamén se observou que C. stimulator está presente en case todas as comunidades do norte e centro peninsular, mentres que O. ovis se limita a puntos moi concretos das rexións de Castela-A Mancha e Castela e León. Non obstante, a súa presenza no corzo non é accidental polo que as condicións da simpatría entre ungulados domésticos e silvestres poderían propiciar a expansión desta míase no corzo. A seroprevalencia para C. stimulator foi do 45,8% tanto co AgL1 como co AgL2, ofrecendo uns valores de sensibilidade e especificidade aceptables e un bo grao de concordancia coa necropsia. Pola contra, a seroprevalencia para O. ovis foi do 14,9% co AgL1 e do 18,2% co AgL2, ofrecendo unha menor sensibilidade o que limita a súa validez diagnóstica a consecuencia das posibles reaccións cruzadas cos antíxenos de C. stimulator.
[ENG] Nasopharyngeal myiasis is caused by the infestation of the nasal and pharyngeal cavities by larvae of flies belonging to the subfamily Oestrinae (Family Oestridae). In cervids, the most common genera are Cephenemyia, Pharyngomyia, and, sporadically, Oestrus. The visualization of larvae constitutes the reference diagnostic method, but it is complicated and laborious, making antibody detection very useful for monitoring these myiases. The objectives of this study were to identify the causative agents of nasopharyngeal myiasis in roe deer in Spain, determine their distribution and epidemiology, and study, through indirect ELISA, the seroprevalence and cross-reactions between somatic antigens obtained from larvae 1 (Ag L1) and larvae 2 (Ag L2). For this, between 2022 and 2024, the nasopharyngeal cavities and sera of 181 roe deer from 11 autonomous communities were analyzed. Morphological analysis of the larvae collected during necropsy identified two distinct species: Cephenemyia stimulator, a specific parasite of roe deer widely distributed in our country and Oestrus ovis, a common dipteran in domestic sheep and goat herds. C. stimulator larvae were present in 45.3% of the roe deer, while O. ovis larvae were detected in only 5 animals (2.7%). Similarly, the intensity was much higher for C. stimulator (22.2±48.99) than for O. ovis (0.06±0.46). Notably, no mixed infections were found, and the presence of mature L3 larvae of O. ovis suggests that it can complete its life cycle in roe deer. It was also observed that C. stimulator is present in almost all the northern and central regions of the peninsula, while O. ovis is limited to very specific areas in the regions of Castilla-La Mancha and Castilla y León. However, its presence in roe deer is not accidental, and the conditions of sympatry between domestic and wild ungulates could promote the spread of this myiasis in roe deer. The seroprevalence for C. stimulator was 45.8% with both AgL1 and AgL2, offering acceptable sensitivity and specificity values and a good degree of concordance with necropsy results. In contrast, the seroprevalence for O. ovis was 14.9% with AgL1 and 18.2% with AgL2, offering lower sensitivity, limiting its diagnostic validity due to possible cross-reactions with C. stimulator antigens.
Description
Traballo Fin de Grao en Veterinaria. Curso 2023-2024
Bibliographic citation
Relation
Has part
Has version
Is based on
Is part of
Is referenced by
Is version of
Requires
Sponsors
Rights
Attribution 4.0 International








