Síndrome de Hiperemese Cannabinoide : unha complicación en consumidores crónicos
Loading...
Identifiers
Publication date
Authors
Advisors
Editors
Journal Title
Journal ISSN
Volume Title
Publisher
Abstract
INTRODUCCIÓN: El síndrome de hiperémesis cannabinoide (CHS) se informó por primera vez hace más de 20 años, no obstante, sigue siendo una entidad clínica poco conocida. Son todavía escasos los estudios sobre el mismo, su fisiopatología y tratamiento. La legalización de la marihuana puede incrementar la prevalencia de CHS, por lo que conocer bien este síndrome es importante para los profesionales sanitarios.
OBJETIVOS: Describir el CHS analizando en profundidad sus criterios diagnósticos, identificando factores de riesgo o etiológicos que se asocian al consumo crónico de cannabis, contrastando los diferentes tratamientos disponibles y, por último, reflexionando sobre su impacto.
METODOLOGÍA: Búsqueda bibliográfica de artículos científicos publicados desde 2018 hasta la actualidad en bases de datos como PubMed, Scopus y Web Of Science además del empleo de libros de texto y recursos online disponibles.
RESULTADOS: La clasificación Roma IV cataloga al CHS como un trastorno gastroduodenal funcional, caracterizado por episodios de vómitos estereotipados asociados a dolor abdominal, que puede desencadenar complicaciones y casos fatales. La prevalencia del síndrome está en incremento. Su fisiopatología se basa en el efecto que produce el THC en diferentes receptores del organismo, entre los que destacan el receptor cannabinoide tipo 1, el receptor cannabinoide tipo 2 y el receptor de potencial transitorio V1. El tratamiento del CHS consiste en medidas de apoyo para la fase aguda, haloperidol, lorazepam, droperidol y crema de capsaicina. La nabilona y dronabinol pueden ayudar a la prevención de la reincidencia, siendo la abstinencia al cannabis el método definitivo.
CONCLUSIONES: Es importante destacar la necesidad de una mayor investigación en el área del CHS, siendo clave a la hora de adquirir capacidades de diagnóstico y tratamiento precoz, pudiendo así ahorrar recursos y prevenir complicaciones y casos fatales.
INTRODUCIÓN: O síndrome de hiperemese cannabinoide (CHS) informouse por primeira vez hai máis de 20 anos, porén, segue a ser unha entidade clínica pouco coñecida. Son aínda escasos os estudos sobre este, a súa fisiopatoloxía e tratamento. A legalización da marihuana pode incrementar a prevalencia de CHS, polo que coñecer ben este síndrome é importante para os profesionais sanitarios. OBXECTIVOS: Describir o CHS analizando polo miudo os seus criterios diagnósticos, identificando factores de risco ou etiolóxicos que se asocian ao consumo crónico de cannabis, contrastando os diferentes tratamentos dispoñibles e, por último, reflexionando sobre o seu impacto. METODOLOXÍA: Búsqueda bibliográfica de artigos científicos publicados dende 2018 ata a actualidade en bases de datos como PubMed, Scopus e Web Of Science, ademáis do emprego de libros de texto e recursos online dispoñibles. RESULTADOS: A clasificación Roma IV cataloga o CHS coma un trastorno gastroduodenal funcional, caracterizado por episodios de vómitos estereotipados asociados a dor abdominal, que pode desencadear complicacións e casos fatais. A prevalencia do síndrome está en incremento. A súa fisiopatoloxía baséase no efecto que produce o THC en diferentes receptores do organismo, destacando entre eles o receptor cannabinoide tipo 1, o receptor cannabinoide tipo 2 e o receptor de potencial transitorio V1. O tratamento do CHS consiste en medidas de apoio para a fase aguda, haloperidol, lorazepam, droperidol e crema de capsaicina. A nabilona e dronabinol poden axudar á prevención da reincidencia, sendo a abstinencia ao cannabis o método definitivo. CONCLUSIÓNS: É importante salientar a necesidade dunha maior investigación no eido do CHS, sendo chave á hora de adquirir capacidades de diagnóstico e tratamento precoz, sendo quen de aforrar recursos e previr complicacións e casos fatais.
INTRODUCTION: Cannabinoid hyperemesis syndrome (CHS) was first reported over 20 years ago; however, it remains a poorly understood clinical entity. Studies on CHS, its pathophysiology, and treatment are still scarce. The legalization of marijuana may increase the prevalence of CHS, so a good understanding of this syndrome is important for healthcare professionals. OBJECTIVES: To describe CHS by analyzing its diagnostic criteria in depth, identifying risk factors or etiological factors associated with chronic cannabis use, contrasting the different available treatments, and finally, reflecting on their impact. METHODOLOGY: Bibliographic search of scientific articles published from 2018 to the present in databases such as PubMed, Scopus, and Web of Science, as well as the use of textbooks and available online resources. RESULTS: The Rome IV classification categorizes CHS as a functional gastroduodenal disorder characterized by episodes of stereotyped vomiting associated with abdominal pain, which can lead to complications and fatal cases. The prevalence of the syndrome is increasing. Its pathophysiology is based on the effect of THC on different receptors in the body, including cannabinoid receptor type 1, cannabinoid receptor type 2 and Transient Receptor Potential V1 receptor. Treatment for CHS consists of supportive measures for the acute phase, haloperidol, lorazepam, droperidol, and capsaicin cream. Nabilone and dronabinol may help in relapse prevention, with cannabis abstinence being the definitive method. CONCLUSIONS: It is important to emphasize the need for further research in the area of CHS, as it is key to acquiring diagnostic and early treatment skills, thereby saving resources and preventing complications and fatal cases.
INTRODUCIÓN: O síndrome de hiperemese cannabinoide (CHS) informouse por primeira vez hai máis de 20 anos, porén, segue a ser unha entidade clínica pouco coñecida. Son aínda escasos os estudos sobre este, a súa fisiopatoloxía e tratamento. A legalización da marihuana pode incrementar a prevalencia de CHS, polo que coñecer ben este síndrome é importante para os profesionais sanitarios. OBXECTIVOS: Describir o CHS analizando polo miudo os seus criterios diagnósticos, identificando factores de risco ou etiolóxicos que se asocian ao consumo crónico de cannabis, contrastando os diferentes tratamentos dispoñibles e, por último, reflexionando sobre o seu impacto. METODOLOXÍA: Búsqueda bibliográfica de artigos científicos publicados dende 2018 ata a actualidade en bases de datos como PubMed, Scopus e Web Of Science, ademáis do emprego de libros de texto e recursos online dispoñibles. RESULTADOS: A clasificación Roma IV cataloga o CHS coma un trastorno gastroduodenal funcional, caracterizado por episodios de vómitos estereotipados asociados a dor abdominal, que pode desencadear complicacións e casos fatais. A prevalencia do síndrome está en incremento. A súa fisiopatoloxía baséase no efecto que produce o THC en diferentes receptores do organismo, destacando entre eles o receptor cannabinoide tipo 1, o receptor cannabinoide tipo 2 e o receptor de potencial transitorio V1. O tratamento do CHS consiste en medidas de apoio para a fase aguda, haloperidol, lorazepam, droperidol e crema de capsaicina. A nabilona e dronabinol poden axudar á prevención da reincidencia, sendo a abstinencia ao cannabis o método definitivo. CONCLUSIÓNS: É importante salientar a necesidade dunha maior investigación no eido do CHS, sendo chave á hora de adquirir capacidades de diagnóstico e tratamento precoz, sendo quen de aforrar recursos e previr complicacións e casos fatais.
INTRODUCTION: Cannabinoid hyperemesis syndrome (CHS) was first reported over 20 years ago; however, it remains a poorly understood clinical entity. Studies on CHS, its pathophysiology, and treatment are still scarce. The legalization of marijuana may increase the prevalence of CHS, so a good understanding of this syndrome is important for healthcare professionals. OBJECTIVES: To describe CHS by analyzing its diagnostic criteria in depth, identifying risk factors or etiological factors associated with chronic cannabis use, contrasting the different available treatments, and finally, reflecting on their impact. METHODOLOGY: Bibliographic search of scientific articles published from 2018 to the present in databases such as PubMed, Scopus, and Web of Science, as well as the use of textbooks and available online resources. RESULTS: The Rome IV classification categorizes CHS as a functional gastroduodenal disorder characterized by episodes of stereotyped vomiting associated with abdominal pain, which can lead to complications and fatal cases. The prevalence of the syndrome is increasing. Its pathophysiology is based on the effect of THC on different receptors in the body, including cannabinoid receptor type 1, cannabinoid receptor type 2 and Transient Receptor Potential V1 receptor. Treatment for CHS consists of supportive measures for the acute phase, haloperidol, lorazepam, droperidol, and capsaicin cream. Nabilone and dronabinol may help in relapse prevention, with cannabis abstinence being the definitive method. CONCLUSIONS: It is important to emphasize the need for further research in the area of CHS, as it is key to acquiring diagnostic and early treatment skills, thereby saving resources and preventing complications and fatal cases.
Description
Bibliographic citation
Relation
Has part
Has version
Is based on
Is part of
Is referenced by
Is version of
Requires
Sponsors
Rights
Attribution-NonCommercial-ShareAlike 4.0 International







