Aguado Oliveira, Andrea2024-01-092024-01-092023-06http://hdl.handle.net/10347/31781Traballo Fin de Grao en Medicina. Curso 2022-2023Introducción y objetivos: el estatus epiléptico (EE) pediátrico es una urgencia neurológica de elevada morbimortalidad. Las mejoras en el manejo y tratamiento, incluyendo la elección de la medicación en el tiempo adecuado, podrían tener implicaciones pronósticas. Además, recientemente han aparecido nuevas entidades que requieren diferente abordaje. Este contexto motiva una revisión sistemática que pretende actualizar la eficacia de los tratamientos del EE en los menores de dieciocho años. Material y métodos: realizamos una búsqueda bibliográfica en PubMed y MEDLINE para identificar estudios relevantes, publicados entre 2013 y 2023, sobre la terapia farmacológica del EE en sujetos humanos de entre cero y dieciocho años. Tras aplicar los criterios de inclusión y exclusión, se evaluó la calidad metodológica según criterios predefinidos por el investigador. Resultados: se incluyeron diecinueve estudios, constituidos por dos guías, ocho revisiones sistemáticas y/o metaanálisis, seis ensayos clínicos aleatorizados (ECA), y tres observacionales. En base a ellos, la primera línea del EE debe ser una benzodiacepina. El lorazepam y diazepam intravenosos parecen igual de efectivos, mientras que se prefiere el midazolam intranasal o intramuscular cuando la vía intravenosa no está disponible. Tras la benzodiacepina inicial se debe administrar una dosis de carga de medicamento anticrisis (MAC) y, entre ellos, valproato, levetiracetam y fosfenitoína son los que han superado ECA. Estudios de menor nivel de evidencia, mayoritariamente en adultos, justifican el empleo de lacosamida y, en menor medida, de brivaracetam. Si el EE no se controla, se puede usar otro MAC de segunda línea no administrado previamente, adecuándolo a las características del paciente, o bien inducir el coma farmacológico. No obstante, el manejo de un estatus que dura más de veinticuatro horas permanece incierto. En el caso del estatus epiléptico refractario de nueva aparición (NORSE), los pacientes se pueden beneficiar de terapia inmunomoduladora iniciada precozmente. Conclusiones: hacen falta más ECA para contar con el mayor número de fármacos probados, elegir la mejor opción terapéutica en función del paciente y guiar el manejo de un estatus que no responde a las líneas habitualesIntrodución e obxectivos: o estatus epiléptico (EE) pediátrico é unha urxencia neurolóxica de elevada morbimortalidade. As melloras no manexo e tratamento, incluíndo a elección da medicación no tempo axeitado, poderían ter implicacións prognósticas. Ademais, recentemente apareceron novas entidades que requiren diferente abordaxe. Este contexto motiva unha revisión sistemática que pretende actualizar a eficacia dos tratamentos do EE en menores de dezaoito anos. Material e métodos: realizamos unha busca bibliográfica en PubMed e MEDLINE para identificar estudos relevantes, publicados entre 2013 e 2023, sobre a terapia farmacolóxica do EE en suxeitos humanos de entre cero e dezaoito anos. Tras aplicar os criterios de inclusión e exclusión, avaliouse a calidade metodolóxica segundo criterios predefinidos polo investigador. Resultados: incluíronse dezanove estudos, constituídos por dúas guías, oito revisións sistemáticas e/ou metaanálise, seis ensaios clínicos aleatorizados (ECA), e tres observacionais. En base a eles, a primeira liña do EE debe ser unha benzodiacepina. O lorazepam e diazepam intravenosos parecen igual de efectivos, mentres que se prefire o midazolam intranasal ou intramuscular cando a vía intravenosa non está dispoñible. Tras a benzodiacepina inicial débeseadministrar unha dose de carga de medicamento anticrise (MAC) e, entre eles, valproato, levetiracetam e fosfenitoína son os que superaron ECA. Estudos de menor nivel de evidencia, maiormente en adultos, xustifican o emprego de lacosamida e, en menor medida, de brivaracetam. Se o EE non se controla, pódese usar outro MAC de segunda liña non administrado previamente, adecuándoo as características do paciente, ou ben inducir o coma farmacolóxico. Non obstante, o manexo do estatus que dura máis de vinte e catro horaspermanece incerto. No caso do estatus epiléptico refractario de nova aparición (NORSE), os pacientes pódense beneficiar de terapia inmunomoduladora iniciada precozmente. Conclusións: cómpre realizar máis ECA para contar co maior número de fármacos probados, escoller a mellor opción terapéutica en función do paciente e guiar o manexo dun estatus que non responde ás liñas habituaisIntroduction and objectives: pediatric status epilepticus (SE) is a neurological emergency with high morbimortality. Improving management and treatment, which includes choosing medication on time, may have prognostic implications. Furthermore, new terms that need a different approach have recently emerged. In this context, this systematic review sought to update the efficacy of the SE treatment among children younger than eighteen years old. Material and methods: a literature search in PubMed and MEDLINE was performed to identify relevant studies, published between 2013 and 2023, on the pharmacological treatment of SE in humans between the ages of cero and eighteen. After having applied inclusion and exclusion criteria, the methodology quality was assessed by predefined criteria. Results: nineteen studies were included in this review, two of these were guidelines, eight were systematic reviews and/or meta-analysis, six were randomized clinical trials (RCT), and three were observational. Based on these studies, the first-line treatment for SE should be a benzodiazepine. Lorazepam and diazepam intravenously appears to be equally effective, whereas midazolam intranasal or intramuscular is preferred when intravenous access is unavailable. After an initial benzodiazepine, a loading dose of anti-seizure medication (ASM) should be given, and among them valproic acid, levetiracetam and fosphenytoin are the ones who have passed RCT. Lower evidence level studies, mostly in adults, warrant the use of lacosamide and, secondary, brivaracetam. If EE is not controlled, another second-line ASM not previously administrated may be used, according to each patient’s characteristics, either induction of pharmacological coma. However, the management of a status that lasts more than twenty-four hours remains unclear. In the case of new onset refractory status epilepticus (NORSE), patients can take advantage of early initiation of immunomodulatory therapy. Conclusions: additional RCT are required for counting on the greatest amount of tested drugs, choosing the best therapeutic option according to each patient and guiding the management if the status fails to respond to conventional treatment.spaAtribución-NoComercial-CompartirIgual 4.0 Internacionalhttp://creativecommons.org/licenses/by-nc-sa/4.0/MedicinaPediatríaEstatus epilépticoEpilepsiaNORSE, unha realidade do cambio no manexo do estatus epiléptico pediátrico: revisión sistemática a propósito dun casoNORSE, una realidad del cambio en el manejo del estatus epiléptico pediátrico: revisión sistemática a propósito de un casoNORSE, a reality of changes in the management of pediatric status epilepticus: a systematic review and case reportbachelor thesisopen access