Díaz Argüeso, Laura2022-03-252022-03-252021-06http://hdl.handle.net/10347/27759Traballo Fin de Grao en Medicina. Curso 2020-2021Introducción. En diciembre del 2019, aparecen en Wuhan (China) una serie de casos de neumonía causados por un nuevo agente, el Sars-Cov2. En marzo de 2020 la Organización Mundial de la Salud declara la enfermedad causada por este virus, conocida como COVID19 como pandemia global. Aunque el sistema respiratorio es el más afectado por este virus, otros órganos se pueden ver afectados, como es el caso del sistema cardiovascular y, en concreto, del corazón. La afectación del miocardio en el contexto de la infección se ha relacionado con un peor pronóstico por lo que parece necesario el estudio de la afectación cardíaca después del COVID-19. Hipótesis. La infección por el virus SARS-Cov2 produce daño miocárdico y este puede ser objetivable a través de Resonancia Magnética Cardíaca (RMC) a medio plazo. Objetivos. El objetivo es describir y valorar a través de CRM el daño miocárdico (edema, fibrosis) a medio plazo en supervivientes de alto riesgo con diagnóstico de COVID-19 confirmado por Reacción en Cadena de la Polimerasa (PCR, por sus siglas en inglés) en el Hospital Clínico Universitario de Santiago. Materiales y métodos. De los 245 pacientes del registro CARDIOVID, se escogieron 30 pacientes que cumplían los criterios de inclusión, de los cuáles 26 realizaron una CMR. Las imágenes de resonancia fueron analizadas por miembros del equipo de Imagen Cardíaca del CHUS. Resultados. 26 pacientes (14 [54%] hombres, 69 [± 11] años) con ingreso hospitalario previo por COVID-19 realizaron una RMC con una mediana de 146 (130-158) días después del diagnóstico. 15 (60%) presentaron troponina I elevada, 19 (73%) desarrollaron insuficiencia cardíaca y 10 (38%) requirieron ventilación mecánica durante el ingreso. La RMC no mostró diferencias entre los pacientes con COVID-19 y los controles con respecto a la fracción de eyección de los ventrículos izquierdo y derecho. 6 (23%) pacientes presentaron realce tardío de gadolíneo (RTG). Los pacientes con COVID-19 tenían valores nativos de T1 y T2 más altos que los establecidos como normales. Conclusiones. La prevalencia de anormalidades miocárdicas en CMR fue menor de la esperada para un grupo de supervivientes de alto riesgo, lo que teniendo en cuenta le mediana de retraso desde el diagnóstico hasta la realización de la resonancia (5 meses), hace plausible un proceso de curación tiempo-dependienteIntrodución: En decembro de 2019, apareceu en Wuhan (China) unha serie de casos de pneumonía causada por un novo axente, Sars-Cov2. En marzo de 2020, a Organización Mundial da Saúde declarou a enfermidade causada por este virus, coñecida como COVID19, como unha pandemia mundial. Aínda que o sistema respiratorio é o máis afectado por este virus, poden afectarse outros órganos, como o sistema cardiovascular e, en concreto, o corazón. A afectación miocárdica no contexto da infección relacionouse cun peor prognóstico, razón pola que o estudo da afectación cardíaca despois do COVID-19 parece necesario. Hipótese: A infección polo virus Sars-Cov2 produce dano miocárdico e este pode ser obxectivable a través de Resonancia Magnética Cardíaca (RMC) a medio prazo. Obxectivos: O obxectivo deste traballo é describir e valorar a través de CMR o dano miocárdico (edema, fibrose) a medio prazo en pacientes supervivintes de alto risco con diagnóstico de COVID-19 confirmado por Reacción de Cadea da Polimerasa (PCR, polas súas siglas en ingl-és) no Hospital Clínico Universitario de Santiago. Materiais e métodos: Dos 245 pacientes no rexistro CARDIOVID, escolléronse 30 pacientes que cumprían os criterios de inclusión, dos cales 26 foron sometidos a unha CMR. As imaxes de resonancia foron analizadas por membros do equipo de imaxe cardíaca do CHUS. Resultados: 26 pacientes (14 [54%] homes, 69 [± 11] anos) con ingreso hospitalario previo por COVID-19 realizaron unha CMR cunha mediana de 146 (130-158) días despois do diagnóstico. 15 (60%) presentaron troponina I elevada, 19 (73%) desenvolveron insuficiencia cardíaca e 10 (38%) requiriron ventilación mecánica durante o ingreso. A CMR non mostrou diferenzas entre os pacientes con COVID-19 e os controis respecto á fracción de exección do ventrículo esquerdo e dereito. 6 (23%) pacientes con presentaron RTG. Os pacientes con COVID-19 tiñan valores nativos de T1 e T2 máis altos que os establecidos como normalidade. Conclusións: A prevalencia de anomalías do miocardio na CMR foi inferior á esperada para un grupo de sobreviventes de alto risco, o que, tendo en conta o atraso medio desde o diagnóstico ata a resonancia magnética (5 meses), fai plausible un proceso de curación dependente do tempoIntroduction. In December 2019, a series of cases of pneumonia caused by a new agent, Sars-Cov2, appeared in Wuhan (China). In March 2020, the World Health Organization declared the disease caused by this virus, known as COVID19, as a global pandemic. Although the respiratory system is the most affected by this virus, other organs can be affected, such as the cardiovascular system and, specifically, the heart. Myocardial involvement in the context of infection has been related to a worse prognosis, so it seems necessary to study cardiac involvement after COVID-19. Hypothesis. Sars-Cov2 infection produces mid-term myocardial injury assessable using Cardiac Magnetic Resonance (CMR). Main goals The aim of this study is to describe and assess mid-term myocardial injury (oedema, fibrosis) in high-risk COVID-19 survivors with a confirmed diagnosis by Polymerase Chain Reaction (PCR) using CMR. Materials and methods. Of the 245 patients in the CARDIOVID registry, 30 patients who met the inclusion criteria were chosen, of which 26 underwent a CMR. The resonance images were analyzed by members of the CHUS Cardiac Imaging team. Results. 26 patients (14 [54%] male, 69 [±11] years) with previous COVID-19 hospital admissions had a CMR performed a median of 146 (130-158) days after diagnosis. 15 (60%) presented elevated troponin I, 19 (73%) developed heart failure and 10 (38%) required mechanical ventilation during admission. CMR showed no differences between COVID-19 patients and controls regarding left and right ventricle ejection fraction. Late gadolinium enhancement was present in 6 (23%) COVID-19 patients. COVID-19 patients had higher native T1 values and had more frequently abnormal T2 values (10 [40%] vs 4 [14%]; P=.04). Conclusion. The prevalence of myocardial abnormalities in CMR was lower than expected for a group of high-risk survivors, which, taking into account the median delay from diagnosis to MRI (5 months), makes plausible a time-dependent healing processspaAtribución-NoComercial-CompartirIgual 4.0 Internacionalhttp://creativecommons.org/licenses/by-nc-sa/4.0/Valoración de daño miocárdico a través de Resonancia Magnética Cardíaca en pacientes postCOVID-19Valoración de daño miocárdico a través de Resonancia Magnética Cardíaca en pacientes postCOVID-19Myocardial injury assesment using Cardiac Magnetic Resonance in patients after COVID-19 infectionbachelor thesisopen access