González Astray, Sara2023-01-132023-01-132022-06http://hdl.handle.net/10347/29870Traballo Fin de Grao en Enfermaría. Curso 2021-2022Introducción: La parada cardiorrespiratoria (PCR) es un problema de salud pública importante ya que afecta a un porcentaje muy elevado de la población y ocurre mayoritariamente en el medio extra hospitalario. La medida más efectiva para mejorar la supervivencia tras una PCR es que los testigos inicien cuanto antes las maniobras de soporte vital básico (SVB), por lo tanto, resulta necesario formar a la población. Esta formación debería iniciarse en la etapa escolar para así contar con un entorno accesible en el que realizar este entrenamiento logrando en un futuro una generación de adultos con habilidades en SVB. Objetivos: El objetivo principal de este proyecto es estudiar la efectividad de un programa de formación secuencial en soporte vital básico dirigido a escolares de 1º, 2º y 3º EP. Metodología: Estudio cuasi-experimental y multicéntrico en el que se formó a los profesores de Educación Física, proporcionando materiales didácticos novedosos y específicamente diseñados para este proyecto. Estos impartieron la formación al alumnado, incluyendo los contenidos de manera secuencial según el curso académico. Los participantes fueron evaluados por medio de una prueba práctica 3 semanas después. Resultados: Ciento noventa escolares han participado en este estudio. Las habilidades mejoran a medida que aumenta la edad de los escolares, siendo el mejor resultado el obtenido tras analizar la variable “¿Cuál es su nombre?” (98% 1º EP, 100% 2º EP y 100% 3º EP). El error más cometido fue no saber activar la función “manos libres” en el teléfono al realizar la llamada de emergencia (41% 1º EP, 64,7% 2º EP y 49,2% 3º EP). Conclusiones: Impartir formación leve y práctica resulta útil para que los escolares de 1º, 2º y 3º aprendan a realizar una llamada de alerta y para que los escolares de 3º realicen adecuadamente la identificación de la PCR.Introdución: A parada cardiorrespiratoria (PCR) é un problema de saúde pública importante xa que afecta a unha porcentaxe moi elevada da poboación e ocorre maioritariamente no medio extra hospitalario. A medida máis efectiva para mellorar a supervivencia tras unha PCR é que as testemuñas inicien canto antes as manobras de soporte vital básico (SVB), polo tanto, resulta necesario formar á poboación. Esta formación debería iniciarse na etapa escolar para así contar cunha contorna accesible no que realizar este adestramento logrando nun futuro unha xeración de adultos con habilidades en SVB. Obxectivos: O obxectivo principal deste proxecto é estudar a efectividade dun programa de formación secuencial en soporte vital básico dirixido a escolares de 1º, 2º e 3º EP. Metodoloxía: Estudo case-experimental e multicéntrico no que se formou aos profesores de Educación Física, proporcionando materiais didácticos novos e especificamente deseñados para este proxecto. Estes impartiron a formación ao alumnado, incluíndo os contidos de maneira secuencial segundo o curso académico. Os participantes foron avaliados por medio dunha proba práctica 3 semanas despois. Resultados: Cento noventa escolares participaron neste estudo. As habilidades melloran a medida que aumenta a idade dos escolares, sendo o mellor resultado o obtido tras analizar a variable “Cal é o seu nome?” (98% 1º EP, 100% 2º EP e 100% 3º EP). O erro máis cometido foi non saber activar a función “altavoz” no teléfono ao realizar a chamada de emerxencia (41% 1º EP, 64,7% 2º EP e 49,2% 3º EP). Conclusións: Impartir formación leve e práctica resulta útil para que os escolares de 1º, 2º e 3º aprendan a realizar unha chamada de alerta e para que os escolares de 3º realicen adecuadamente a identificación da PCR.Introduction: Cardiorespiratory arrest (CRA) is an important public health problem as it affects a very high percentage of the population and occurs mostly in the out-of-hospital setting. The most effective measure to improve survival after CRA is for bystanders to initiate basic life support (BLS) manoeuvres as soon as possible, and it is therefore necessary to train the population. This training should begin at the school stage in order to provide an accessible environment in which to carry out this training, thus creating a generation of adults with BLS skills in the future. Objectives: The main objective of this project is to study the effectiveness of a sequential training programme in basic life support aimed at schoolchildren in 1st, 2nd and 3rd grade Primary School. Methodology: Quasi-experimental and multicentre study in which Physical Education teachers were trained by providing innovative teaching materials specifically designed for this project. They provided the training to the students, including the contents in a sequential manner according to the academic year. Participants were evaluated by means of a practical test 3 weeks later. Results: One hundred and ninety schoolchildren participated in this study. The skills improve as the age of the students increases, the best result being obtained after analysing the variable "What is your name?" (98% 1st EP, 100% 2nd EP and 100% 3rd EP). The most common error made was not knowing how to activate the "hands-free" function on the telephone when making an emergency call (41% 1st EP, 64.7% 2nd EP and 49.2% 3rd EP). Conclusions: Providing light, hands-on training is useful for 1st, 2nd and 3rd graders to learn how to make a wake-up call and for 3rd graders to properly identify PCR.spaAtribución-NoComercial-CompartirIgual 4.0 Internacionalhttp://creativecommons.org/licenses/by-nc-sa/4.0/Soporte vital básicoParada cardiorrespiratoriaReanimación cardiopulmonarEscolaresEducaciónBasic life supportCardiorespiratory arrestCardiopulmonary resuscitationSchoolchildrenEducationFormación secuencial en soporte vital básico para escolaresbachelor thesisopen access