RT Generic T1 Resolución de la fractura de tibiotarso en hubara asiática. Análisis comparativo y optimización de las técnicas A1 Diz López, Abel K1 Férula K1 Fijador K1 Fractura K1 Hubara K1 Ortopedia K1 Tibiotarso K1 Tie-in K1 Fixador K1 Splint K1 Fixator K1 Fracture K1 Houbara K1 Orthopaedics K1 Tibiotarsus AB [ESP]El tibiotarso es uno de los huesos que se fractura con mayor frecuencia en aves, por lo que se ha elegido para este trabajo. La hubara asiática (Chlamydotis macqueenii), animal en estado vulnerable, es un pilar fundamental en la cultura árabe, por lo que es crucial resolver sus patologías recurrentes de manera exitosa. Para una correcta resolución es de vital importancia conocer en detalle la anatomía de la zona a tratar, así como las diferencias específicas de la especie. Por ello, en este TFG se estudia individualmente la osteología, miología, irrigación e inervación de la región tibiotarsiana de la hubara, obteniendo así un conocimiento anatómico detallado y descartando diferencias significativas con otras especies aviares. Para seleccionar la técnica más adecuada en cada caso es importante analizar individualmente el tipo de fractura. Resulta trascendental en la decisión si la fractura es abierta o cerrada, siendo esta última mucho más habitual y teniendo mejor pronóstico. Estructuralmente suelen ser transversas y oblicuas, pudiendo complicarse ambas con la presencia de fragmentos óseos. La localización proximal, medial o distal de la fractura es también muy relevante a la hora del abordaje. Las técnicas de ortopedia para su resolución se dividen en dos grandes grupos: coaptación externa y técnicas quirúrgicas. Aunque la opción quirúrgica debe ser la de elección, en algunas ocasiones no es posible realizarla, por lo que la coaptación externa también cobra importancia. Las técnicas de coaptación externa tratadas son la férula de Schroeder-Thomas y la férula cilíndrica con jeringuilla. En cuanto al abordaje quirúrgico, se tratan varias técnicas: clavo intramedular, fijador externo y tie-in. De estas, la que obtiene los mejores resultados en la mayoría de los casos es la tie-in o fijador hibrido. Esta técnica consiste en la combinación de un clavo intramedular con un fijador externo tipo I, unidos por una barra de conexión. El abordaje de la técnica tie-in puede realizarse normógrado; accediendo por la meseta tibial, o retrógrado; accediendo por el lugar de la fractura, recomendándose mayoritariamente el primero, especialmente en las fracturas cerradas. Sin embargo, en diversas ocasiones, la realización de esta técnica no es posible o no es la más indicada, por lo que es necesario conocer todas las alternativas y seleccionar la mejor opción en cada caso concreto. AB [GAL]O tibiotarso é un dos ósos que se fractura con maior frecuencia en aves, polo que se elexiu para este traballo. A hubara asiática (Chlamydotis macqueenii), animal en estado vulnerable, é un piar fundamental na cultura árabe, polo que é crucial resolver as súas patoloxías recorrentes de maneira exitosa. Para unha correcta resolución é de vital importancia coñecer en detalle a anatomía da zona a tratar, así como as diferenzas específicas da especie. Por iso, neste TFG estúdase individualmente a osteoloxía, mioloxía, irrigación e innervación da rexión tibiotarsiana da hubara, obtendo así un coñecemento anatómico detallado e descartando diferenzas significativas con outras especies aviarias. Para seleccionar a técnica máis adecuada en cada caso é importante analizar individualmente o tipo de fractura. Resulta fundamental na decisión se a fractura é aberta ou pechada, sendo esta última moito máis habitual e tendo mellor prognóstico. Estruturalmente adoitan ser transversas e oblicuas, podendo complicarse ambas coa presenza de fragmentos óseos. A localización proximal, medial ou distal da fractura é tamén moi relevante á hora da abordaxe. As técnicas de ortopedia para a súa resolución divídense en dous grandes grupos: coaptación externa e técnicas cirúrxicas. Aínda que a opción cirúrxica debe ser a de elección, en algunhas ocasións non é posible realizala, polo que a coaptación externa tamén cobra importancia. As técnicas de coaptación externa tratadas son a férula de Schroeder-Thomas e a férula cilíndrica con xiringa. En canto á abordaxe cirúrxica, trátanse varias técnicas: cravo intramedular, fixador externo e tie-in. Destas, a que obtén os mellores resultados na maioría dos casos é a tie-in ou fixador hibrído. Esta técnica consiste na combinación dun cravo intramedular cun fixador externo tipo I, unidos por unha barra de conexión. A abordaxe da técnica tie-in pode realizarse normógrada; accedendo pola meseta tibial, ou retrógrada; accedendo polo lugar da fractura, recomendándose maioritariamente a primeira, especialmente nas fracturas pechadas. Con todo, en diversas ocasións, a realización desta técnica non é posible ou non é a máis indicada, polo que é necesario coñecer todas as alternativas e seleccionar a mellor opción en cada caso concreto. AB [ENG]Tibiotarsus is one of the most frequently fractured bones in birds, which is why it has been chosen for this project. The Asian Houbara bustard (Chlamydotis macqueenii), which is an animal in a vulnerable state, is a fundamental pillar in the Arabian culture, so it’s crucial to solve its recurrent pathologies in a successful way. For a correct resolution it is essential to know in detail the anatomy of the area to be treated, as well as the specific differences of the species. Therefore, in this dissertation, the osteology, myology, irrigation and innervation of the houbara´s tibiotarsal area are studied individually, thus obtaining a detailed anatomical knowledge and discarding significant differences with other avian species. In order to select the most appropriate technique in each case, it´s important to analyse each type of fracture individually. It is transcendental to determine whether the fracture is open or closed, the latter being much more common and having a better prognosis. Structurally, they are usually transverse and oblique, and both of them can be complicated by the presence of bone fragments. The proximal, medial or distal location of the fracture is also very relevant when it comes to the approach. Orthopaedic techniques for addressing these issues are divided into two main groups: external coaptation and surgical techniques. Although the surgical option should be the one of choice, sometimes it´s not possible to perform it, so external coaptation is also important. The external coaptation techniques discussed are the Schroeder-Thomas splint and the cylindrical syringe splint. As for the surgical approach, several techniques are discussed: intramedullary pin, external fixator and tie-in. It is important to point out that the tie-in or hybrid fixator is the one that obtains the best results in most cases. This technique consists of a combination of an intramedullary pin and a type I external fixator, joined by a connecting bar. The tie-in technique can be accomplished by following a normograde approach, accessing through the tibial plateau, or a retrograde approach, accessing through the fracture site, with the former being recommended for the most part, especially in closed fractures. However, on several occasions, this technique is not possible or is not the most indicated, so it´s necessary to know all the alternatives and select the best option in each specific case. YR 2024 FD 2024 LK https://hdl.handle.net/10347/37644 UL https://hdl.handle.net/10347/37644 LA spa NO Traballo Fin de Grao en Veterinaria. Curso 2023-2024 DS Minerva RD 6 jun 2026