Evaluación de la fotobiomodulación para el tratamiento del síndrome de boca ardiente

Loading...
Thumbnail Image
Identifiers

Publication date

Advisors

Editors

Journal Title

Journal ISSN

Volume Title

Publisher

Metrics
Google Scholar
lacobus
Export

Research Projects

Organizational Units

Journal Issue

Abstract

El síndrome de boca ardiente es una patología crónica que se caracteriza por una percepción de quemazón en la cavidad oral sin lesiones visibles ni alteraciones clínicas que la justifiquen. En la actualidad, no existe una terapia definitiva que remita el síndrome, y muchas de las terapias disponibles tienen efectos limitados o poco tolerables a largo plazo. En este contexto, el presente trabajo tiene como objetivo principal evaluar la eficacia de la fotobiomodulación con láser de baja potencia en la reducción del dolor oral en pacientes con síndrome de boca ardiente. Como objetivo secundario, se pretende analizar si esta intervención también mejora la calidad de vida de los pacientes durante y después del tratamiento. Para ello, se llevó a cabo un estudio piloto, aleatorizado y doble ciego, con una muestra de 20 pacientes diagnosticados con Síndrome de boca ardiente primario. Se dividieron en dos grupos: el grupo estudio, el cual recibió ocho sesiones semanales de fotobiomodulación con láser infrarrojo (808 nm), mientras que el grupo control recibió sesiones simuladas con el láser apagado. El dolor se midió mediante la Escala Visual Analógica y la calidad de vida mediante el cuestionario de impacto de la salud oral en la calidad de vida, en diferentes momentos: antes del tratamiento, al finalizarlo y dos meses después. Se utilizó la prueba t de muestras independientes para llevar a cabo el análisis estadístico. Los resultados mostraron una mejora significativa en la percepción dolor en el grupo que recibió tratamiento con fotobiomodulación: la puntuación media de Escala visual analógica bajó de 7,6 a 2,7 puntos (p < 0,001), lo que refleja una mejora del 64,5 %. En cuanto a la calidad de vida, se apreció una mejoría mantenida, con una disminución del 38,7 % en las puntuaciones del cuestionario de impacto de la salud oral en la calidad de vida (de 34,4 a 21,1 puntos; p < 0,001). En contraste, el grupo control no presentó cambios relevantes en ninguna de las variables. Estos resultados coinciden con estudios recientes que muestran que la fotobiomodulación, empleada con la dosis adecuada y de forma constante, puede estimular mecanismos de reparación celular, reducir mediadores inflamatorios y mejorar la función neurosensorial. Además, es una terapia cómoda, sin efectos adversos relevantes y bien aceptada por los pacientes. Concluímos que la fotobiomodulación con láser de baja potencia demostró ser una alternativa efectiva y segura para tratar el síndrome de boca ardiente. Este estudio piloto respalda su uso clínico como parte de un enfoque multidisciplinar y personalizado. De todas formas, es necesario realizar ensayos con mayor tamaño muestral y seguimiento prolongado para confirmar estos hallazgos y establecer procedimientos clínicos mejorados
O síndrome da boca ardente é unha patoloxía crónica que se caracteriza por unha sensación de queimazón na cavidade oral sen lesións visibles nin alteracións clínicas que a xustifiquen. Na actualidade, non existe unha terapia definitiva que remita o síndrome, e moitas das terapias dispoñibles teñen efectos limitados ou pouco tolerables a longo prazo. Neste contexto, o presente traballo ten como obxectivo principal avaliar a eficacia da fotobiomodulación con láser de baixa potencia na redución da dor oral en pacientes con síndrome da boca ardente. Como obxectivo secundario, preténdese analizar se esta intervención tamén mellora a calidade de vida dos pacientes durante e despois do tratamento. Para iso, realizouse un estudo piloto, aleatorizado e dobre cego, cunha mostra de 20 pacientes diagnosticados con síndrome da boca ardente primario. Dividíronse en dous grupos: o grupo de estudo, que recibiu oito sesións semanais de fotobiomodulación con láser infravermello (808 nm), mentres que o grupo control recibiu sesións simuladas co láser apagado. A dor mediuse mediante a Escala Visual Analóxica e a calidade de vida mediante o cuestionario de impacto da saúde oral na calidade de vida, en diferentes momentos: antes do tratamento, ao rematalo e dous meses despois. Utilizouse a proba t de mostras independentes para realizar a análise estatística. Os resultados mostraron unha mellora significativa na percepción da dor no grupo que recibiu tratamento con fotobiomodulación: a puntuación media na escala visual analóxica baixou de 7,6 a 2,7 puntos (p < 0,001), o que reflicte unha mellora do 64,5 %. En canto á calidade de vida, apreciouse unha mellora mantida, cunha diminución do 38,7 % nas puntuacións do cuestionario de impacto da saúde oral na calidade de vida (de 34,4 a 21,1 puntos; p < 0,001). En contraste, o grupo control non presentou cambios relevantes en ningunha das variables. Estes resultados coinciden con estudos recentes que mostran que a fotobiomodulación, empregada coa dose adecuada e de forma constante, pode estimular mecanismos de reparación celular, reducir mediadores inflamatorios e mellorar a función neurosensorial. Ademais, é unha terapia cómoda, sen efectos adversos relevantes e ben aceptada polos pacientes. Concluímos que a fotobiomodulación con láser de baixa potencia demostrou ser unha alternativa efectiva e segura para tratar o síndrome da boca ardente. Este estudo piloto avala o seu uso clínico como parte dun enfoque multidisciplinar e personalizado. Con todo, é necesario realizar ensaios cun maior tamaño muestral e seguimento prolongado para confirmar estes achados e establecer procedementos clínicos mellorados.
Burning Mouth Syndrome is a chronic condition characterized by a burning sensation in the oral cavity without visible lesions or clinical alterations to justify it. Currently, there is no definitive therapy that resolves the syndrome, and many available treatments have limited or poorly tolerated long-term effects. In this context, the main objective of this study is to evaluate the efficacy of low-level laser photobiomodulation in reducing oral pain in patients with Burning Mouth Syndrome. As a secondary objective, the study aims to assess whether this intervention also improves patients’ quality of life during and after treatment. A pilot, randomized, double-blind study was conducted with a sample of 20 patients diagnosed with primary Burning Mouth Syndrome. They were divided into two groups: the treatment group received eight weekly sessions of infrared laser photobiomodulation (808 nm), while the control group received simulated sessions with the laser turned off. Pain was assessed using the Visual Analog Scale, and quality of life was evaluated using the oral health impact profile questionnaire at three points: before treatment, after the last session, and two months later. Statistical analysis was carried out using the independent samples t-test. Results showed a significant improvement in pain perception in the photobiomodulation group: the mean VAS score dropped from 7.6 to 2.7 points (p < 0.001), reflecting a 64.5% improvement. Regarding quality of life, a sustained improvement was observed, with a 38.7% decrease in oral health impact profile questionnaire scores (from 34.4 to 21.1 points; p < 0.001). In contrast, the control group showed no relevant changes in any of the variables. These findings align with recent studies showing that photobiomodulation, when applied at the appropriate dose and consistently, can stimulate cellular repair mechanisms, reduce inflammatory mediators, and improve neurosensory function. Furthermore, it is a comfortable therapy, with no significant adverse effects, and is well accepted by patients. We conclude that low-level laser photobiomodulation proved to be an effective and safe alternative for treating Burning Mouth Syndrome. This pilot study supports its clinical use as part of a multidisciplinary and personalized approach. However, further trials with larger sample sizes and extended follow-up are needed to confirm these findings and establish improved clinical protocols.

Description

Bibliographic citation

Relation

Has part

Has version

Is based on

Is part of

Is referenced by

Is version of

Requires

Sponsors

Rights

Attribution-NonCommercial-ShareAlike 4.0 International