Identificación de novos biomarcadores de cardiotoxicidade en pacientes de cancro de mama

Abstract

O cancro de mama (CM) é o cancro máis prevalente en mulleres en todo o mundo. Enfoques terapéuticos actuais, como cirurxía, terapia de radiación e/ou terapia sistémica son seleccionados en función do tamaño do tumor, o perfil de estróxenos, proxesterona e/ou do receptor HER2, a implicación dos ganglios linfáticos e a presenza ou ausencia de metástases. Na última década, a combinación terapéutica da cirurxía, radioterapia e quimioterapia supuxo un avance importante na supervivencia de pacientes con CM. Ademais, as melloras na detección precoz e a terapia resultaron nun aumento gradual dos taxas de supervivencia. Os sobreviventes do CM que viven máis tempo son gradualmente expostos aos efectos nefastos a longo prazo que se producen asociados á quimioterapia. A cardiotoxicidade (CT) é unha das complicacións máis comúns de terapias actuais do cancro. En consecuencia, a enfermidade cardiovasculares (CV) é a principal causa de morte entre os sobreviventes dos estadios iniciais de cancro de mama. A predisposición a CT é multifactorial e é determinada pola interacción entre factores xenéticos e ambientais. Aínda que a magnitude do problema non é clara, xa que só nalgúns casos se fixo un estudo prospectivo da función cardíaca, os datos acumulados en base a estudos retrospectivos mostran que é esencial considerar os factores de risco cardiovasculares e outras comorbidades pacientes específicos (por exemplo, idade, hipertensión, enfermidade vascular periférica, diabetes e enfermidade arterial coronaria preexistente). A susceptibilidade a CT pode impedir o acceso a un tratamento adecuado, a costa de un peor prognóstico. Ata hai pouco, o CT foi exclusivamente asociado co uso de antraciclinas; con todo, outras drogas citostáticas recentes de nova xeración tamén foron asociados coa toxicidade cardiovascular. Aínda que só foron realizados algúns estudos prospectivos débiles da función cardíaca debe ser confirmados a máis longo prazo, hai varios datos que mostran un amplo espectro de anormalidades cardiovasculares. O obxectivo deste estudo foi avaliar a toxicidade en células de sangue periférico (PBMC), ademais de marcadores biolóxicos ea súa correlación coa cambios funcionais ecocardiográficas durante o tratamento con citostático que pode dar o luxo de establecer o seu valor pronóstico/diagnóstico, ademáis de estudar o dano por taxanos nunha liña celular de cardiomiocitos e a cardioprotección protección por parte da omentina.