El cuerpo como conflicto: presencia, exposición y desaparición en la obra performativa de Vito Acconci
Loading...
Identifiers
Publication date
Authors
Advisors
Tutors
Editors
Journal Title
Journal ISSN
Volume Title
Publisher
Abstract
Entre 1969 y 1974, Vito Acconci desarrolló un conjunto de performances que convirtieron su cuerpo en superficie de conflicto, exposición y disolución. Su trayectoria parte de la poesía conceptual y las prácticas textuales, desde donde evoluciona hacia una acción performativa centrada en la experiencia física, la autorrepresentación y el espacio. Considerado uno de los pioneros del arte corporal, su obra se inscribe en un contexto de agitación social y crítica institucional, donde el cuerpo adquiere una dimensión política y simbólica. En sus acciones, Acconci incorpora medios como la fotografía, el vídeo y el lenguaje para activar estrategias como la vigilancia, el narcisismo, la autoagresión o la provocación. Estas operaciones no buscan afirmar una identidad sino desestabilizarla, explorando su progresiva desaparición en el acto performativo. En este proceso, también cuestiona la figura del sujeto masculino moderno, dialogando de forma directa con la emergencia de las prácticas y teorías feministas. La mirada del espectador se ve constantemente interpelada, arrastrada a un juego de presencias y ausencias donde el cuerpo ya no es garantía de identidad, sino un lugar ambiguo de negociación simbólica, vulnerabilidad y resistencia
Entre 1969 e 1974, Vito Acconci desenvolveu un conxunto de performances que converteron o seu corpo en superficie de conflito, exposición e disolución. A súa traxectoria parte da poesía conceptual e as prácticas textuais, dende onde evoluciona cara unha acción performativa centrada na experiencia física, a autorrepresentación e o espazo. Considerado un dos pioneiros da arte corporal, a súa obra inscríbese nun contexto de axitación social e crítica institucional, onde o corpo adquire unha dimensión política e simbólica. Nas súas accións, Acconci incorpora medios coma a fotografía, o vídeo ou a linguaxe para activar estratexias coma a vixilancia, o narcisismo, a autoagresión ou a provocación. Estas operacións non buscan afirmar unha identidade senón desestabilizala, explorando a súa progresiva desaparición no acto performativo. Neste proceso, Acconci cuestiona a figura do suxeito masculino moderno, dialogando de forma directa ca emerxencia das prácticas e teorías feministas. A ollada do espectador vese constantemente interpelada, arrastrada a un xogo de presenzas e ausencias onde o corpo xa non é garantía de identidade, senón un lugar ambiguo de negociación simbólica, vulnerabilidade e resistencia
Entre 1969 e 1974, Vito Acconci desenvolveu un conxunto de performances que converteron o seu corpo en superficie de conflito, exposición e disolución. A súa traxectoria parte da poesía conceptual e as prácticas textuais, dende onde evoluciona cara unha acción performativa centrada na experiencia física, a autorrepresentación e o espazo. Considerado un dos pioneiros da arte corporal, a súa obra inscríbese nun contexto de axitación social e crítica institucional, onde o corpo adquire unha dimensión política e simbólica. Nas súas accións, Acconci incorpora medios coma a fotografía, o vídeo ou a linguaxe para activar estratexias coma a vixilancia, o narcisismo, a autoagresión ou a provocación. Estas operacións non buscan afirmar unha identidade senón desestabilizala, explorando a súa progresiva desaparición no acto performativo. Neste proceso, Acconci cuestiona a figura do suxeito masculino moderno, dialogando de forma directa ca emerxencia das prácticas e teorías feministas. A ollada do espectador vese constantemente interpelada, arrastrada a un xogo de presenzas e ausencias onde o corpo xa non é garantía de identidade, senón un lugar ambiguo de negociación simbólica, vulnerabilidade e resistencia
Description
Between 1969 and 1974, Vito Acconci developed a series of performance that turned his body into a site of conflict, exposure, and dissolution. His trajectory began with conceptual poetry and textual practices, gradually evolving into a performative approach focused on physical experience, self-representation, and spatial dynamics. Considered one of the pioneers of body art, his work emerged in a context of social unrest and institutional critique, where the body acquired a political and symbolic dimension. In his actions, Acconci incorporated media such as photography, video, and language to activate strategies like surveillance, narcissism, self-aggression, and provocation. These operations do not seek to affirm a stable identity, but rather to destabilize it, exploring its gradual disappearance within the performative act. In this process, he also questions the figure of the modern male subject, engaging directly with the rise of feminist practices and theories. The viewer’s gaze is constantly challenged, drawn into a game of presences and absences where the body is no longer a guarantee of identity, but becomes an ambiguous site of symbolic negotiation, vulnerability, and resistance
Keywords
Bibliographic citation
Relation
Has part
Has version
Is based on
Is part of
Is referenced by
Is version of
Requires
Sponsors
Rights
Attribution-NonCommercial-ShareAlike 4.0 International







