Sólo lo que no tiene identidad sobrevive : manifestaciones artísticas en el espacio público durante la última dictadura argentina
Loading...
Identifiers
Publication date
Authors
Advisors
Tutors
Editors
Journal Title
Journal ISSN
Volume Title
Publisher
Geographic coverage
Abstract
En un contexto como el de la dictadura argentina (1976-1983), la censura y
el control militar también dominaban en el ámbito artístico. En este trabajo
se pretende profundizar en la creación colectiva de la sociedad argentina en
un momento de expresión coartada. Para eso, se estructurará en dos grandes
bloques temáticos. Por un lado, las manifestaciones relacionadas con los
DD.HH, con las Madres de Plaza de Mayo y su objetivo de hacer visibles
sus demandas en la escena social. Por otro lado, la colectividad representada
a través de la música y sus conciertos multitudinarios, concebidos como
foco de resistencia –frente a una dictadura que veía a los jóvenes como
subversivos– y un lugar donde poder reconfirmar su identidad colectiva, la
cual el régimen estaba borrando. Con todo esto, a través de estos dos grupos
se analizarán ejemplos que tienen en común el emprendimiento colectivo.
La distancia entre obra-sujeto, en el primer caso, y entre artista-audiencia,
en el segundo, se diluyen para crear una obra colaborativa. La multitud se
apropia, modifica y resignifica lo que, en un primer momento, fue creado
como una obra de arte individualizada. Así, de esta manera, en un contexto
de represión, secuestros, asesinatos y terror, sólo lo que no tiene identidad
sobrevive.
Nun contexto como o da ditadura arxentina (1976-1983), a censura e o control militar tamén dominaban no ámbito artístico. Neste traballo preténdese aprofundar na creación colectiva da sociedade arxentina nun momento de expresión coartada. Para iso, estruturarase en dous grandes bloques temáticos. Por un lado, as manifestacións relacionadas cos DD.HH, coas Nais de Praza de Maio e o seu obxectivo de facer visibles as súas demandas na escena social. Polo outro, a colectividade representada a través da música e os seus concertos multitudinarios, concebidos como foco de resistencia –fronte a unha ditadura que vía aos mozos como subversivos– e un lugar onde poder reconfirmar as súa identidade colectiva, a cal o réxime estaba borrando. Con todo isto, a través destes dous grupos analizaranse exemplos que teñen en común o emprendemento colectivo. A distancia entre obra-suxeto, no primeiro caso, e entre artista-audiencia, no segundo caso, dilúese para crear unha obra colaborativa. A multitude apropia-se, modifica e resignifica o que, nun primeiro momento, foi creado como unha obra de arte individualizada. Así, desta maneira, nun contexto de represión, secuestros, asasinatos e terror, só o que non ten identidade sobrevive.
In a context like that of the Argentine dictatorship (1976-1983), censorship and military control also dominated the artistic realm. This work aims to delve into the collective creation of Argentinian society at a time of constrained expression. To do this, two main thematic blocks will be structured. On one hand, the manifestations related to Human Rights, with Mothers of Plaza de Mayo, who sought to make their demands visible in the social scene. On the other hand, collectivity represented through music and its mass concerts, conceived as a focal point of resistance against a dictatorship that saw young people as subversives and as a countercultural meeting places in which to reaffirm a collective identity the regime was trying to erase. With this in mind, through this two groups, examples will be analyzed that have in common collective entrepreneurship, the distance between work-subject, in the first case, and between artist-audience, in the second case, dissapears to create a collaborative work. The multitudes appropriates, modifies and resignifies what, at first, was created as an individualized work of art. Thus, in this way, in a context of repression, kidnappings, murders and terror, only what has no identity survives.
Nun contexto como o da ditadura arxentina (1976-1983), a censura e o control militar tamén dominaban no ámbito artístico. Neste traballo preténdese aprofundar na creación colectiva da sociedade arxentina nun momento de expresión coartada. Para iso, estruturarase en dous grandes bloques temáticos. Por un lado, as manifestacións relacionadas cos DD.HH, coas Nais de Praza de Maio e o seu obxectivo de facer visibles as súas demandas na escena social. Polo outro, a colectividade representada a través da música e os seus concertos multitudinarios, concebidos como foco de resistencia –fronte a unha ditadura que vía aos mozos como subversivos– e un lugar onde poder reconfirmar as súa identidade colectiva, a cal o réxime estaba borrando. Con todo isto, a través destes dous grupos analizaranse exemplos que teñen en común o emprendemento colectivo. A distancia entre obra-suxeto, no primeiro caso, e entre artista-audiencia, no segundo caso, dilúese para crear unha obra colaborativa. A multitude apropia-se, modifica e resignifica o que, nun primeiro momento, foi creado como unha obra de arte individualizada. Así, desta maneira, nun contexto de represión, secuestros, asasinatos e terror, só o que non ten identidade sobrevive.
In a context like that of the Argentine dictatorship (1976-1983), censorship and military control also dominated the artistic realm. This work aims to delve into the collective creation of Argentinian society at a time of constrained expression. To do this, two main thematic blocks will be structured. On one hand, the manifestations related to Human Rights, with Mothers of Plaza de Mayo, who sought to make their demands visible in the social scene. On the other hand, collectivity represented through music and its mass concerts, conceived as a focal point of resistance against a dictatorship that saw young people as subversives and as a countercultural meeting places in which to reaffirm a collective identity the regime was trying to erase. With this in mind, through this two groups, examples will be analyzed that have in common collective entrepreneurship, the distance between work-subject, in the first case, and between artist-audience, in the second case, dissapears to create a collaborative work. The multitudes appropriates, modifies and resignifies what, at first, was created as an individualized work of art. Thus, in this way, in a context of repression, kidnappings, murders and terror, only what has no identity survives.
Description
Traballo Fin de Grao en Historia da Arte. Curso 2023-2024
Bibliographic citation
Relation
Has part
Has version
Is based on
Is part of
Is referenced by
Is version of
Requires
Sponsors
Rights
Atribución-NoComercial-CompartirIgual 4.0 Internacional







